Fakultet za menadžment
Seminarski rad iz predmeta: Ljudski resursi
Tema:
EMOCIONALNA KOMPETENTNOST PRI USPOSTAVLJANJU ODNOSA SA DRUGIM
LJUDIMA
Mentor: Studenti:
Decembar 2011.
SADRŽAJ
1.1 Teorijsko razmatranje problema
________3
1.2 Srodni pojmovi
________5
2.0 Predmet, problem i cilj istraživanja
________6
3.0 Hipoteze ________6
3.1 Opšta, glavna hipoteza
________7
3.2 Pojedinačne hipoteze
________8
4. Metodologija istrazivanja ________11
4.1 Uzorak varijabli
________11
4.2. Uzorak ispitanika
________12
4.3 Metode istraživanja i instrumenti za prikupljanje podataka
________13
4.4 Postupci za obradu podataka
________13
1
1.0 UVOD
EMOCIONALNA KOMPETENTNOST PRI USPOSTAVLJANJU ODNOSA SA
DRUGIM LJUDIMA
Emocionalna kompetentnost se može tumačiti kao skup emocionalnih
veština pojedinca čiji je zadatak uklapanje pojedinca u socijalnu sredinu, kao i
tumačenje socijalnih i sopstvenih emociolanih poruka.
U nastavku seminarskog rada pojedinca ćemo nazivati subjektom, a drugu osobu
s kojom pojedinac (subjekat) vrši interakciju, nazivaćemo objektom. Naglašavamo
da subjekat i objekat nismo upotrebili u cilju unižavanja nečije ličnosti, već radi
lakšeg prezentovanja.
Emocionalna kompetentnost subjekta se razvija tokom čitavog života, a brzina
razvoja zavisi od njegovih genetskih sposobnosti, uticaja okoline, a najviše od
spremnosti subjekta da se emocionalno edukuje.
Emocionalna edukacija počinje u najranijim periodima subjektovog života, kada
on uči da tumači najosnovnije emocionalne poruke. Učenje počinje odmah po
rođenju, kada beba od svojih roditelja prima osnovne poruke, koje vremenom
počinje da tumači. U zavisnosti od emocionalne kompetencije roditelja i njihove
spremnosti da znanja prenesu na subjekat (dete), zavisi koliko će dete steći
osnovnih emocionalnih veština, koje će mu u daljem životu biti potrebne.
Emocionalna kompetentnost, odnosno emocionalna inteligencija je od
presudnog značaja za napredak u karijeri. Mnogo je značajnija od IQ, što
pokazuju brojna istraživanja, čiji rezultati dokazuju da menadžeri različitih
hijerarhijskih nivoa imaju slične sposobnosti, edukaciju i IQ, ali da ih različitima
čini stepan razvijenosti EQ (Emocionalna inteligencija).
U seminarskom radu bavićemo se konkretnim rezultatima upitnika, koju
smo ponudili radnicima NIS-NAFTAGAS-a, na teritoriji Novog Sada. Pre nego što
protumačimo rezultate upitnika, pozabavićemo se određenim hipotezama, koje
smo postavili pre dobijenih rezultata.
3
Da bi potkrepili svoje tvrdnje, u nastavku seminarskog rada, priložićemo
jednostavane primere iz svakodnevnog života.
4
poželjno je da taj stav bude realan (u čemu mu pomaže samoljubav – koja opet
može biti iskrivljena u odnosu na realnost). Tokom života, roditelji, izražavanjem
sopstvenih emocija i povezivanjem istih sa ponašanjem, uče dete da identifikuje
tuđe i sopstvene emocije. Problem dece koja su odrasla u sredinama gde se
emocije nisu iskazivale, jeste u tome da ona ne umeju tako dobro da prepoznaju
tuđe i svoje emocije, kao ni da na njih daju adekvatan odgovor. Odgovor na tuđe
emocije se takođe uči kroz roditeljsko ponašanje prema detetu ili ostalim
ukućanima (učenje po modelu), gde dete (subjekat) uči kako da odreaguje na
određeno ponašanje objekta.
O emocionalnom učenju možemo napisati čitav seminarski rad, ali ovim
primerom smo hteli da pokažemo kako se emocionale veštine stiču od samog
rođenja, a usavršavaju se tokom čitavog života. Emocionalna kompetentnost je od
izuzetnog značaja za subjektov kvalitet života. S obzirom da je subjekat u
interakciji sa okolinom, odnosno sa jedinstvenim objektima, emocionalna
kompetencija je od presudnog značaja za kvalitet ostvarenog odnosa među njima.
Ukoliko je subjekat emocionalno nepismen, nastaju problem u komunikaciji, a
kasnije i u svim drugim sferama odnosa. Subjekat ima svoj doživljaj realnosti i
objekata oko sebe, tako da tu svoju realnost emituje na okolinu. Ukoliko subjekat
ima iskrivljenu sliku realnosti, a ona je direktno zavisna od emocionalne
pismenosti, tada nastaju navedeni problem. Subjekat nije u stanju da ostvari
zadovoljavajući odnos sa sobom (nije u stanju da tumači sopstvene postupke i
njihove emocionalne pozadine), kao i sa okolinom. U većini slučajeva ni okolina
nije zadovoljna ponašanjem subjekta, što dovodi do tkzv. ”začaranog kruga”, gde
pojedinac oseća skup neprijatnih emocija vezanih za odnose sa okolinom, vezanih
za samoga sebe (samozadovoljstvo). Kvalitet života subjekta može postati
nepodnošljiv, jer subjekat ne ume da ostvari izvestan emocionalni odnos sa
objektom (objektima), koji uglavnom priželjkuje. Hronična frustriranost dovodi
do razvoja psihosomatskih bolesti, kao što su visok pritisak, čir na želudcu itd.
Postoje razne predrasude vezane za emocije i emocionalnu pismenost.
Jedna od glavnih jeste da emocije odmažu racionalnom umu da donosi odluke.
Postoje razne fraze koje govore tome u prilog, tipa : ”Ne mogu protiv svoga srca” ,
”Srce je jače od uma”. Naravno, emocionalni deo mozga vrši značajan uticaj na
6
