Ako se stanje šoka ne liječi adekvatno i na vrijeme, nakon nekog vremena dolazi do oštećenja
organa čovjeka i na poslijetku do letalnog ishoda po pacijenta.Bez obzira na podjele šoka,
kojih ima nekoliko za sve vrste šoka, jedno je zajedničko, a to je da dolazi do smanjenja
perfuzije organa.

Vrste šoka su:

1. HIPOVOLEMIJSKI;

2. KARDIOGENI;

3. SEPTIČNI;

4. NEUROGENI;

5. ANAFILAKTIČKI.

Kad se govori o JIL( jedinici intenzivnog liječenja ) najznačajnijji je septični šok, koji pripada
tipu distribucionog šoka, a nakon koga dolazi i kardiogeni i hipovolemijski.

Incidencija šoka u bolničkim uslovima nije velika, ali je značajna upravo zbog svoje loše
prognoze.

U ovom diplomskom odnosno specijalističkom radu , biće opisane prethodno navedene vrste
šoka, kao i dijagnostika i liječenje istih.

Faza dekompenzacije

u kojoj su glavne karakteristike:vazodilatacija prekapilarnih

sfinktera koji su u fazi kompenzacije bili zatvoreni,nagli ulazak tečnosti i proteina i
njihov prelazak u intersticijalni prostor kroz oštećenu membranu, anoksija tkiva,
fokalna nekroza ( ireverzibilni šok ).

Slika 1

Shematski prikaz patofiziologije šoka

Kada govorimo o organskim sistemima u šoku odnosno njihovim promjenama usljed šoka ,
dolazi do:



Smanjene perfuzije CNS-a koja može dovesti do iritacije , konvulzija, kortikalne
depresije, gubitka svijesti;



Stres u gastro-intestinalnom sistemu koji može dovesti do pojave ulkusa , erozivnog
gastritisa , krvarenja u želucu i crijevima;



Smanjenje funkcije jetre ( najčešće detoksikacija i sintetička funkcije );



Insuficijencija bubrega;

