Promene u okruženju i njihov uticaj na upravljanje ljudskim resursima

ALFA UNIVERZITET

Fakultet za obrazovanje diplomiranih pravnika i diplomiranih ekonomista za

rukovodeće kadrove

SEMINARSKI RAD

PREDMET: UPRAVLJANJE LJUDSKIM RESURSIMA

TEMA:

Promene u okruženju i njihov uticaj na upravljanje ljudskim resursima

Datum izrade:

maj, 2013

Profesor:

Student:

prof. dr Dragana Radosavljević

Aleksandar Mosorka

br. indeksa I 703/12

Sadržaj:.................................................................................................................2

Uvod.....................................................................................................................3
Zadati tekst...........................................................................................................3
Prevod teksta........................................................................................................4
Apstrakt teksta......................................................................................................5

1.UPRAVLJANJE LJUDSKIM RESURSIMA.................................................6

1.1 Pojam upravljanja ljudskim resursima...........................................................................6
1.2. Predmet upravljanja ljudskim resursima..........................................................................6
1.3. Značaj upravljanja ljudskim resursima............................................................................7
1.3.1. Ostvarivanje strateške uloge upravljanja ljudskim resursima.....................................7
1.3.2. Ostvarivanje operativne uloge upravljanja ljudskim resursima...................................7

2.PROMENE U OKRUŽENJU I NJIHOV UTICAJ......................................7

2.1. Promene koje utiču na sistem upravljanja ...................................................................8
2.1.1 Ubrzan naučno-tehnološki razvoj.................................................................................8
2.1.2. Zaoštravanje tržišne konkurencije................................................................................8
2.1.3. Povećani zahtevi potrošača..........................................................................................8
2.1.4. Promene načina života.................................................................................................9
2.1.5.Potreba za stalnim prilagođavanjem organizacije.......................................................9

3.DRUŠTVENI UTICAJI I DRUŠTVENI PROBLEMI...............................9

3.1. Odgovornost na uticaje...................................................................................................10
3.2 Kako reagovati na uticaje?.............................................................................................10
3.3 Društveni problemi kao poslovna prilika........................................................................10
3.4. Granica društvene odgovornosti.....................................................................................10

4.RAZVOJ MENADŽMENTA I PROGRES...................................................11

5.KOMUNIKACIJA..........................................................................................11

5.1.Strategijski značaj komunikacije.......................................................................................12

5.2. Uočavanje problema i prepreka u komunikaciji..............................................................13

Zaključak...........................................................................................................14

LITERATURA.....................................................................................................15

still viewed with suspicion when a 1977 policy recommendation highlighted a “need to curb
growth of telecommunication infrastructure”.
That changed in 1991, when India began opening itself up to the global economy. Indian
telecoms rode the wave of reforms then being implemented. Despite a messy spectrum-
allotment process, unfeasibly high prices and many vested interests, the industry grew, albeit
slowly. By the time policies were streamlined in 2003, there was no stopping the deluge.
As phones spread, they wrought great changes. Fishermen in the south discovered they could
use their phones while at sea to find out which port was offering the highest price for their
catch. Northern river boatmen expanded their business by making calls to find new customers
without breaking the community’s strict rules on picking up fares out of turn. Men and
women about to enter into arranged marriages were able to get to know each other, and
cloistered women found a connection to the outside world. The authors even make a case for
ascribing a state election victory in 2007, at least in part, to the mobile phone.
“The Great Indian Phone Book” is actually two books in one. The first half is a whirlwind
recap of how India was connected, told simply and with a wealth of numbers. The second is
an ethnographic study that dives into the intricacies of Indian society without pretending to be
comprehensive. It is far from perfect. Repetition—especially of the figure of 900m SIM cards
—abounds. So many of these are inactive that the real figure is believed to be between 25%
and 30% less than that. But the strength of the book lies in its repeated emphasis on
technology as something that “does not eliminate political and social structures, though it may
modify them”. In one example, a courting couple find their fledgling relationship abruptly
terminated when the girl’s father confiscates her phone. The couple accept the diktat and
move on.

Prevod teksta

Komunikacija u Indiji
Gde prsti hodaju

23. - 29. mart 2013., strana 80, 81,
U  vreme kada se Google sprema da izbaci računar koji odgovara veličini naočara, a Apple i
Samsung se utrkuju da izgrade uređaj nalik telefonu da zameni ručni sat, lako je pomisliti da
su mobilni telefoni zanemarljivi. Ipak, u društvima u kojima je komunikacija tradicionalno
zabranjena, oni su i dalje prilično revolucionarni.
Indija je 2000. imala preko 1 milijarde i 28,5 mil telefona, uglavnom fiksnih. Do 2012. bilo je
skoro 900 miliona samo SIM kartica. Indijci su koristili mobilni telefon više nego toalet. I
milioni ljudi sada rade u telekom industriji ili su sa njom povezani.
Kako je Indija prerasla od zemlje u kojoj je telefoniranje bilo "izuzetno mučenje" u drugo po
veličini tržište za mobilne telefone na svetu za samo deset godina? I šta je ta brza proliferacija
komunikacije uradila indijskom društvu? Ambiciozno istraživanje Assa Doron i Robin Jeffrei
je dobro mesto da se pronađu neki odgovori.
Indijska mreža fiksne telefonije je dugo bila zastarela, nepouzdana i koncentrisana u urbanim
sredinama.   Ali,   ogroman   zemljopis   i  slojevito   društvo   postavilo   je  posebne   izazove.   Pod
kontrolom   države   privreda   nije   bila   u   stanju   da   proizvede   potreban   kabl   za   povezivanje
600.000 sela u Indiji u kojima je živelo tri četvrtine ljudi. Nisu ni prednosti telefonije odmah
bile vidljive državi Indiji. Telefoni nisu bili prioritet u nezavisnosti 1947., i dalje se gledalo na
njih   sa   sumnjom   kada   je   1977.   preporuka   državnog   vrha   istakla   "da   treba   obuzdati   rast
telekomunikacione infrastrukture".
To se promenilo 1991., kada je Indija počela da se otvara prema globalnoj ekonomiji. Indijski
telekom pokrenuo je talas reformi a zatim realizaciju. Uprkos zbrkanom procesu raspodele,
nemoguće visokim cenama i mnogim ličnim interesima, industrija je rasla, mada sporo. Do
2003. kada je politika unapređena, nije bilo zaustavljanja navale.

Kako su se telefoni proširivali, činile su se velike promene. Ribari na jugu otkrili su da mogu
da koriste svoje mobilne telephone dok su na moru, da saznaju koja luka nudi najveću cenu za
njihov ulov. Čamdžije Severne reke proširili su svoje poslovanje tako što su telefonom
nalazili nove klijente bez kršenja strogih pravila zajednice o podizanju cene preko reda.
Muškarci i žene koji su trebali da uđu u ugovorene brakove su bili u mogućnosti da se
upoznaju, a zatvorene žene našle su vezu sa spoljnim svetom. Autori čak prave pretpostavku
gde pobedu na državnim izborima 2007. pripisuju, makar delimično, mobilnom telefonu.
"Veliki indijski telefonski imenik" su zapravo dve knjige u jednoj. Prvo polovina je vrtoglava
rekapitulacija kako je Indija bila povezana, jednostavno rečeno i sa mnoštvom brojeva. Druga
je etnografska studija koja uranja u zamršenost indijskog društva, bez pretenzije da bude
sveobuhvatna. To je daleko od savršenog. Ponavljanje - posebno cifre od 900mil SIM kartica
-preovladava. Mnoge od njih su neaktivne i veruje se da je da stvarna cifra između 25% i 30%
manja od toga. Ali snaga knjige leži u stalno iznova stavljanom naglasku na tehnologiju kao
nešto što "ne eliminiše političke i društvene strukture, iako ih može menjati". U jednom
primeru, zaljubljeni par je smatrao svoj odnos u povoju grubo prekinutim kada je devojčin
otac njoj oduzeo telefo. Par to prihvata i nastavlja dalje.

Apstrakt teksta

U sažetku ovog naučnog teksta je najbitnije istaći da se zemlja koja ima toliko tradicionalnu
kulturu i način razvijanja veoma brzo otvorila prema modernom svetu zaslugom mobilnih
telefona. To je sa jedne strane bilo ekonomski isplativo, a sa druge strane podiglo je svest
društva o bitnosti njih samih koji itekako mogu biti otvoreni jedni prema drugima, a samim
tim i prema ostatku sveta. Naravno do toga bi došlo ranije da nije bilo političkih pritisaka koji
su na sve načine pokušavali da uguše komunikaciju između stanovništva. Ali, komunikacija u
Indiji nije samo vezana i za društveni aspest razvoja samog društva i podizanja svesti, nego je
bitna da posao običnih ljudi bude unapređen, olakšan i na kraju da im omogućava bolju
zaradu. Kako je objašnjena slika samog društva i napredak komunikacije između stanovnika,
on se može preslikati na bilo koju kompaniju koja se razvija i gde je upravljanje ljudskim
resursima konačno prihvaćeno kao bitan činilac u napretku kako samih kompanija, tako i
društva uopšte. Ovaj tekst pokazuje koliko je ustvari naučna disciplina upravljanje ljudskim
resursima presudna za napredak. Jer, koliko mnogi kritičari osporavali sam naziv „ljudski
resursi“ da je on samo naziv za robu ( u ovom slučaju ljude), neminovno je priznati da su ljudi
izjednačeni sa ostalim vrednostima kompanije, a tu spada i njihovo znanje. Da bi se podigla
svest društva o neophodnosti ljudskih resursa, ovakva studija o komunikaciji u Indiji je veoma
dobar i slikovit pokazatelj.