Uneverzitet u Beogradu
TEHNIČKI FAKULTET U BORU
Odsek Menadžment
SEMINARSKI RAD IZ
KULTURE
KOMUNIKACIJE
Tema:
Komuniciranje u poslovnoj sredini
Ime
studenta
Ime Profesora Br.
Indeksa:
U Beogradu 2008 god.
UVOD
Definicija komunikacije
Komuniciranje se često definiše kao razmena informacija, simbolički,
organizovanih kao poruke, izmedju dva (od kojih jedan može biti zamišljen
fiktivan), ili više, i neograničenog broja subjekata, neposredno ili posredstvom
medija, u odredjenom socijalno-političkom ambijentu i sa odredjenim efiktima.
Harold Lasvel komunikaciju vidi ako proces permanentne razmene
informacija, odnosno: smisao komunikacije je sadržan u razmeni poruka, čije
su finkcije upozorenje, savet, informacija, ubedjivanje, izražavanje mišljenja i
uživanje.
Komunikacija se može definisati i preko sredstava koja koristi, prema tome
razlikuju se:
- Forma, a to je načina na koji se nešto saopštava
- medijum, odnosno sredstvo komunikacije koja kmbinuje različite forme.
- Mediji tu se misli na tehnološka sredstva masovne komunikacije kao što
su štampa, radio, televizija, internet.
Društvene nauke komunikaciji prilatze iz specifičnog ugla. Pod
komuniciranjem se podrazumeva sveukupnost odnosa izmedju pripadnika
društva, a ta veza ispoljava se u tri ravni: kao psihosocijalne, materijalne, i
masovne komunikacije.
Organizacijsko komuniciranje
Pod organizacijsko komuniciranjem se podrazumeva izučavanje reklama,
odnosa s javnošću, poslovnog komuniciranja, kao i analize strukture i načina
funkcionisanja, odnosno organizacije komunikacionih mreža i sistema.
Organizacijsko komuniciranje je blisko shvatanju kulture po prof. Cvetanoviću
se sastoji iz: poslovnog morala, poslovnog ponašanja, i izgleda, poslovnog
komuniciranja i odnosa s javnošću. Pod poslovnim komuniciranjem smatra
- Neponovljivost komunikacije ogleda se u tome što su učesnici
promenljivi i proces se ne može ponavljati, jer menjaju značenje svim
kasnijim aktima komunikacije.
GLAVNI DEO
Interpersonalno komuniciranje
Komuniciranje u poslovnoj sredini se, logično ostvaruje preko
interpersonalnog komuniciranja koje je najrasporstranjeniji i elementarni
oblik društvenog komuniciranja. Njegovo osnovno svojstvo je recipročnost
razmene poruka izmedju dve ili više osoba, neposrednim ili posrednim putem.
Elementarnost i rasprostranjenost interpersonalnog komuniciranja proističu iz
samog karaktera čoveka, shvaćenog kao socijanog bića. Jer se ne komunicira
zbog samog komuniciranja već da bi se postigao odredjeni cilj.
Postavlja se i pitanje šta to pokreće ljude na komunikaciju, a Šušnjić navodi
da st to sledeće tri pretpostavke: ontološka, gloseološka i aksiološka.
- Ontološka polazi od toga da je čovek nesavršen, i da mu je potreban
drugi da bi ga upotpunio.
- Gnoseološka pretpostavka ističe čovekovo traganje za istinom o sebi koja
je uvek nepotpuna
- Aksiološka pretpostavka polazi od toga da je u srži interpersonalnog
komuniciranja želja da se kroz razgovor stvori nova vrednost. Jer se
samo putem razgovora može doći do istine (jedne od vrednosti)
Dinamički faktori interpersonalnog komuniciranja
Što se tiče dinamičkih faktora interpersonalnog komuniciranja u prvom
redu treba istaći povratnu vezu (feedback). Od ostalih dinamičkih faktora
treba istaći (1) subjekte komuniciranja, (2) interakcijske uslove ostvarivanja
recipročnosti uloga, (3) ciljeve razmene prokuka i, (4) komunikativnu
kompetentnost učesnika komunikacije.
Ne trebamo ispustiti iz vida i ciljeve razmene poruka jer je interpersonalno
kumuniciranja veoma svrhovito, oličeno kroz racionalno postavljen cilj, ali
isto tako ne bi trebalo ispustiti iz vida ni motivacono dinamički aspekat
interpersonalnog komuniciranja koji je odredjen mentalno-psihičkom
strukturom ličnosti. Zbog toga se može govoriti o neuočljivom procesu
interpersonalne komunikacije pznatim kao persuazivni proces. Njegova
suština je u nastojanju da se razmenom poruka deluje na mišljenje, osećanje i
čula sagovornika, ali i sebe samog. Persuazivnim procesom se nastiji, posebno,
delovati na stavove u smislu njihovog: (1) potvrdjivanja, (2) korekcije ili (3)
menjanja.
Komunikativan kompetentnost je odredjena nizom čovekovih sposobnosti
kao što su na primer: prepoznavanje fidbeka i artikulisanje pozitivnog
odgovora, sposobnost epatije sa drugima sposobnost da se drugi slušaju,
samoreprezentativnost, pažljivo posmatranje sebe i drugih, kao i korišćenje
verbalnih i neverbalnih znakova.
Statički faktori interpersonalnog komuniciranja
Ovde se radi u prvom redu, o uticajima na interpersonalno komuniciranja
koji potiču od različitih oblika društvene svesti (običaja, morala, religije, itd.),
od pripadništva makrosocijalnim grupama (naciji, rasi, sloju, itd.) i od
različitog socijalnog statusa (pola, starosti obrazovanja)
