Načini korišćenja solarnog zračenja

UNIVERZITET ZA POSLOVNE STUDIJE

BANJA LUKA

Studijska grupa:

Fakultet za ekologiju

Predmet

: Obnovljivi izvori energije

SEMINARSKI RAD

TEMA: Načini korišćenja solarnog zračenja

Student: Mentor:

Banja Luka, jun 2017 godine

Sadržaj

Fakultet za ekologiju

Banja Luka

1.Uvod..............................................................................................................................................3

2.Sunce i Sunčeva energija...............................................................................................................4

2.1.Sunčeva energiija na Zemlji...............................................................................................5

3.Korištenje solarne energije............................................................................................................6

4Fotonaponski paneli ....................................................................................................................11

4.1Najčešća područja primjene soolarnih sistema.................................................................12

4.2Prednosti upotrebe solarnih fotonaponskih sistema.......................................................12

4.3Najbolji urbani obnovljivi izvori energije..........................................................................13

5.Solarne elektrane.............................................................................................................................

6Fokusiranje Sunčeve energije.......................................................................................................

7. Zaključak.....................................................................................................................................16

8. Literatura 17

Fakultet za ekologiju

Banja Luka

Sunce je zvijezda u centru Sunčevog sistema. Ona je gotovo savršena kugla (razlika između
ekvatora i pola je samo 10 km) i sastoji se od plinovite vruće plazme, koja je isprepletena s
magnetskim poljima. Prečnik Sunca je oko 1 392 000 km, što je 109 puta više od Zemljinog, a
ima masu od oko 2 1030 kilograma, što je 330 000 puta više od Zemlje, a što čini 99,86 %

∙

mase cijelog Sunčevog sustava. Prosječne je gustoće 1 411 kg/m³ (oko 1/4 gustode Zemlje).
Sastoji se od joniziranoga plina. Većina poznatih hemijskih elemenata otkrivena je i na Suncu. Po
hemijskom sastavu ¾ mase Sunca čini vodik, dok je ostatak uglavnom helij, a manje od 2 % čine
teži elementi kao što su kiseonik, ugljienik, neon, željezo i drugi. U središtu Sunca se nalazi izvor
energije, a temperatura dostiže 15 miliona Kelvina. Sunce dijelimo na veći broj slojeva, prema
uslovima koji u njima vladaju. Granice među njima nisu jasno ocrtane i postoje prijelazna
područja. Sunce nema čvrstu površinu, pa se kao granicu na kojoj počinje atmosfera uzima
najviši sloj koji je još uvijek optički neproziran. Također, Sunce ne možemo tačno ograničiti jer
njegov gušći dio prelazi u rjeđu atmosferu, a iza nje se daleko prostire područje u kojem djeluje
Sunčev vjetar.

Fakultet za ekologiju

Banja Luka

2.1 Sunčeva energija na Zemlji

Zemlja kontinuirano prima 174 PW dolazedeg Sunčevog zračenja (insolacije) u gornjoj atmosferi.
Kad dođe do atmosfere, 6% insolacije se reflektira, a 16% se apsorbira. Prosječni atmosferski
uslovi (oblaci, prašina, čestice zagađenja) dalje umanjuju Sunčevo zračenje za 20% refleksijom i
3% apsorpcijom. Ovi atmosferski uslovi ne samo da umanjuju količinu energije koja dopire do
zemljine površine, nego i raspršuju otprilike 20% dolazne svjetlosti i filtriraju neke dijelove
spektra.   Nakon   prolaska   kroz   atmosferu,   otprilike   pola   insolacije   je   u   6   vidljivom   dijelu
elektromagnetskog spektra, a druga polovina je u infracrvenom dijelu spektra (samo mali dio je
ultraljubičasto zračenje). Zemljina površina, okeani i atmosfera upijaju sunčevo zračenje koje im
povećava   temperaturu.   Topli   zrak   u   kojem   je   isparena   voda   iz   okeana   se   diže   uzrokujući
kruženje atmosfere ili konvekciju. Kad se dosegne visina gdje je zrak hladniji, vodena para
kondenzira se u oblake, koji svoj sadržaj putem kiše prenose na Zemljinu površinu na taj način
dovršivši kruženje vode. Preostala toplina kondenzacije vode pojačava konvekciju, proizvodeći
atmosferske   fenomene   poput   vjetra,   ciklona   i   anticiklona.   Sunčevo   svjetlo   apsorbirano   u
okeanima i kopnenim masama zadržava površinu na prosječnoj temperaturi od 14 °C. Pretvorba
sunčeve energije u hemijsku energiju posredstvom fotosinteze proizvodi hranu, drvo i biomasu
iz koje su nastala fosilna goriva. Tokovi i zalihe sunčeve energije u okolišu su veliki u usporedbi s
ukupnim potrebama ljudi za energijom.



Ukupna sunčeva energija apsorbirana u Zemljinoj atmosferi, okeanima i kopnenim
masama je otprilike 3 850.000 eksadžula (EJ) godišnje. Ovo je u jednom satu više energije
nego što čitavo čovječanstvo potroši tokom jedne godine. Količina Sunčeve energije koja
dosegne Zemljinu površinu je dvostruko veća od ukupne energije koju će čovječanstvo
ikada dobiti iz svih neobnovljivih izvora: ugljena, nafte, prirodnog plina i iskopanog urana
zajedno.