UNIVERZITET “DŽEMAL BIJEDIĆ” U MOSTARU
NASTAVNIČKI FAKULTET
ODSJEK ZA SPORT I ZDRAVLJE
ak. 2014./2015.
Mjerenja u biomehanici
Kandidat: Mentor:
Elmedin Dedić doc.dr Ekrem Čolakhodžić
Mostar, januar.2015.g
Sadržaj :
1.Uvod...........................................................................................................................................................1.
2.Mjerenja kinematičkih veličina................................................................................................................2.
3.Eksperimentalna faza...............................................................................................................................3.
4.Faza obrade...............................................................................................................................................4.
5.Mjerenja dinamičkih veličina...................................................................................................................5.
6.Elektromiografska metoda........................................................................................................................6.
7.Izokinetika.................................................................................................................................................7.
8.Velosimetrija..............................................................................................................................................7.
9.Zaključak.................................................................................................................................................10.
10.Literatura...............................................................................................................................................11.
U drugu grupu spadaju metode mjerenja parametara konačnog rezultata kretanja. Obično su to
jednostavna mjerenja kod kojih se koristi jednostavna mjerna oprema. Mjerenje dužine skoka
centimetarskom pantiljkom, vrijemeprelaska određene staze izmjereno hronometrom ili serijom
fotoćelija, maksimalna sila razvijena u nekom standardizovanom testu i izmjerena dinamometrom, mogli
bi da budu primjeri ovakvih mjerenja. Za razliku od prethodne grupe, rezultati ovih mjerenja prikazuju se
brojevima.
Druga podjela biomehaničkih mjerenja zasniva se mehaničkim veličinama koje se direktno mjere. To je
podjela na (a) mjerenja kinematičkih veličina i (b) mjerenja dinamičkih veličina. Izuzetak čine (c)
elektromiografska mjerenja, kod kojih se informacija o stepenu mehaničke aktivnosti mišića dobija
mjerenjem njihove električne aktivnosti.
Prema zadacima biomehanike formirala se i određena metodologija istraživanja.
Osnovni zadaci biomehanike su:
Odrediti sile ako su poznata kretanja,
Odrediti kretanja ako su poznate sile.
Da bi se mogao riješiti prvi zadatak, neophodno je poznavati kretanje.
2. Mjerenja kinematičkih veličina
U ovoj vrsti biomehaničkih eksperimenata mjere se kinematičke veličine koje opisuju pokrete. Klasična
metoda, stara oko 100 godina, je kinematografska metoda (gdje prefiks kine – označava mjerenja
kinematike pokreta).
Ona se zasniva na snimanju kretanja kinokamerom, a sada i elektronskom i video kamerom, i analizom
jednog po jednog snimka. Ovi snimci mogu da prikazuju uzastopne i vremenski ekvidistantne položaje
pri kretanju cijelog tijela, zatim nekog njegovog kinetičkog lanca, ili kretanje pri interakciji tijelo-sprava
(npr. ruka-lopta pri 'smeču' u odbojci). Ovom metodom se direktno mjere položaji segmenata, a iz
njihovih promjena izračunavaju se i druge kinematičke veličine koje opisuju to kretanje (npr. položaji,
uglovi, njihove ugaone brzine i ubrzanja, trajanje određenih faza kretanja, bilo kojih tačaka ili duži koji se
na tijelu čovjeka mogu uočiti. Naime, taj postupak se primjenjuje na figurativne tačke i ose koje se
