U prvoj fazi, tj. šezdesetih i sedamdesetih godina ovog veka, najviše se razvijao najniži oblik
okrupnjenih transportnih jedinica-paletizacija, nakon toga se relativno brže razvijala
kontejnerizacija, a zatim huckepack i Ro-Ro tehnologija.

Kontejnerizacija se najpre intezivnije razvijala na kopnu, ali već nakon nekoliko godina došlo je
do promene, tj. do intezivnijeg razvoja kontejnerizacije na moru. Takvim kretanjima bila su
uzrok dva razloga:
1.

transport robe

bilo kojom vrstom savremenog prevoza na kopnenom i pomorskom delu puta

zahteva jedinstveni, tehnološki neprekidni transportni lanac u prevozu robe„od vrata do vrata“,
2.

vrlo razvijena pomorska trgovina

koja se osim transporta kombinovanog s kopnenim

transportima dobrim delom odvija isključivo između pojedinih pomorskih trgovačkih središta.

Poznato je, naime da se svetskim morima transportuje gotovo 80% ukupne međunarodne
trgovine, odnosno oko 70% po vrednosti robe. Stoga su morsko brodarstvo i luke jedan od
osnovnih uslova za veličinu, strukturu i vrednost međunarodne i nacionalne robne razmene,
oni su vrlo značajni generatori nacionalnog dohotka s adekvatnim odrazom na platni bilans
zemlje. Međutim, s obzirom na tehnološko-ekonomske zakonitosti o potrebi što skladnijeg
razvoja svih činilaca u procesu proizvodnje i prometa, te s obzirom na ubrzaniji razvoj
kapaciteta savremenog pomorskog transporta u poređenju sa sporijim razvojem kopnenog
transporta, te bi disproporcije mogle imati negativne posledice. One su prisutne u pojedinim
regionalnim područijima sveta, ali mi te disproporcije, taj „jaz“ između relativno razvijenih
kapaciteta savremenog transporta na kopnu u odnosu prema zaostalom razvoju takvih
kapaciteta na našoj obali (sada obali Crne Gore) najbolje osećamo i zbog toga imamo znatnih
poteškoća. Racionalizacija prometa robe uz upotrebu raznih savremenih transportnih sistema
jedino se uspešno i optimalno ostvaruje saradnjom svih učesnika u transportu robe „od vrata
do vrata“. U tome su najveći potencijali daljnjeg sinhronizovanog razvoja integralnog,
multimodalnog transporta u svetu i u našoj zemlji.

CILJEVI PRIMENE INTEGRALNIH TRANSPORTNIH SISTEMA

Nove tehnologije transporta integralnih transportnih sistema u ukupnom transportnom lancu u
prevozu robe od proizvođača do potrošača postavljaju nužnost racionalizacije u ukupnoj privredi
i direktno utiču na konkurentnu sposobnost za uklapanje nacionalne privrede u međunarodnu
podelu rada. To se nameće kao neminovnost i našoj zemlji, jer postojeća tehnika i tehnologija ali
i organizacija manipulisanja robom, transportom, skladištenjem i pretovarom robe, postale su
prepreka dinamičnoj proizvodnji i uspešnom transportu, s odrazom na veliki rast transportnih
troškova   u   ceni   robe   odnosno   u   prodajnoj   ceni,   koji   se   u   našoj   zemlji   kreću   oko   17%   (za
pojedine   robe   čak   40-60%),   a   u   tehnički   razvijenijim   zemljama   6-9%.   Svaki   pomak   prema
intezivnijem   i   sveobuhvatnijem   ulaganju   u   savremene   transportne   tehnologije   i   njihovo
integralno eksploatisanje sigurno i recipročno utiče na smanjivanje transportnih troškova.

Pri izučavanju razvoja savremenih tehnologija transporta u našoj zemlji potrebno je poći od
najaktuelnijih problema. To su:
-zastarelost infrastrukturnih saobraćajnica, objekata i sredstava, tj. transportne tehnike i
tehnologije, uz zaostajanje u količini, strukturi i kvalitetu prevoznih kapaciteta u svim oblicima