Ruska književnost uključuje književnost Rusije i njenih emigranata, kao i književnost
nezavisnih naroda koji su kroz historiju živjeli zajedno sa Rusima u istoj državi poput Ruskog
Carstva

ili

Sovjetskog

Saveza,

napisana

staroslavenkom, starorumunskom ili savremenom ruskom jeziku.

Stručnjaci rusku književnost uglavnom dijele na 4 perioda:

Staroruska književnost

( od X. do XVII. stoljeća)

Moderna ruska književnost

( od XVII. stoljeća do 1917. godine )

Ruska književnost tokom Sovjetskog Saveza

( od 1917. do 1991. godine)

Postsovjetska ruska književnost

(od 1991. do danas)

1.1. Moderna ruska književnost

Moderna ruska književnost nastala je kada su pisci razvili karakterističan, ruski stil pisanja. U

XIII. stoljeću ruski jezik je poptuno zamijenio staroslavenski jezik.

1.1.1. XVIII stoljeće

18.

Stoljeće nije bilo posebno plodno, no ono je postavilo temelje za kasniju književnost koja

je Rusiji i svijetu prikazala veliku raznolikost događaja, likova i misli. Najvažnija ličnost u tom
periodu bio je Mihail Vasiljevič Lomonosov. Origanlna proza razvijala se sporije nego poezija
i drama, tako da je uglavnom imitirala pustolovine i ljubavne priče Zapada.

1.1.2. XIX stoljeće

U ovom periodu pojavljuju se književni velikani kao Anton Pavlovič Čehov, Nikolaj
Vasiljevič Gogolj,

Aleksandar Sergejevič Puškin,

Lav

Nikolajevič

Tolstoj,

FjodorMihajlovič Dostojevski, Ivan Sergejevič Turgenjev i mnogi drugi.

Početak 19. stoljeća u rusku književnost donio je veliki broj mladih i talentovanih pisaca.
Najpoznatiji je Puškin koji je započeo tzv.

Zlatno doba poezije.

Njegovo najpoznatije djelo

je Evgenije Onjegin (1823.-1831.)

Tokom 1830-ih ruski pisci počeli su producirati neka od najljepših proznih djela u historiji
književnosti. Gogolj je najoriginalniji predstavnik ruske proze 19-og stoljeća. Njegovo
najpoznatije prozno djelo je roman Mrtve duše.

Tolstoj kao i njegov savremenik Dostojevskinisu bili samo romanopisci, već i veliki socijalni i
politički mislioci. Ana Karenjina i Rat i mir su romani koji u potpunosti prikazuju Tolstojev
genij. Tolstoj prikazuje svijet koji je naizged normalan. No, Dostojevski je u svojim djelima
slikao isključivo patološke tipove, on je slikaj bolesne Rusije.

Pred kraj 19-og stoljeća Čehov uvodi revoluciju u kratku priču. Tema njegovih priča je
svakodnevni život, prepričan u urednoj ali poetičkoj prozi. Jedna od njegovih
najzančajnijih priča je Dama s psetancetom (1899. godina ).

Opća obilježja ruske klasične književnosti 19-og stoljeća zaslužuju veliku pozornost. Svaki
veliki predstavnik tog perioda stvorio je svoj vlastiti umjetnički svijet, čiji su likovi sanjali o
neostvarivom, borili se protiv zla i doživljavali svoju malu društvenu tragediju.