Beogradska Poslovna Škola
Subotica 15. februar 2016.
SEMINARSKI RAD
Predmet:
MENADŽERSKO RAČUNOVODSTVO
Tema rada:
Pojam, značaj i vrste troškova
Profesor:
Petković dr. Zdravka
Student:
Đuranović Katarina
Broj indeksa:
2
SADRŽAJ SEMINARSKOG RADA
1. Pojmovno određenje troškova.................................................................3
2. Značaj troškova........................................................................................6
3. Vrste troškova...........................................................................................7
4. Literatura...................................................................................................11
4
U širem smislu obuhvataju pored troškova u užem smislu i iznose koji se slično kao i
lični dohoci radnika, plaćaju iz dohotka, odnosno na račun novostvorene vrednosti, kao naprimer
kamata na osnovna sredstva, kamata na obrtna sredstva, zakupnine, članarine komorama i
stručnim udruženjima i slični doprinosi. Ovakvi troškovi koji nemaju odgovarajuće fizičke
ekvivalente u proizvodnji jesu i plaćanja radnicima kad stvarno ne rade (praznici, godišnji odmor
itd).
Postoji mnogo različitih definicija troškova ali mogli bi smo reći da u najužem smislu
troškovi predstavljaju cenovni izraz utrošaka elemenata proizvodnje, dok u najširem smislu
obuhvataju cenovni izraz utrošaka elemenata proizvodnje i deo viška vrednosti koji se u vidu
raznih obaveza plaća državi (društvenoj zajednici).
- Troškovi elemenata proizvodnje
Elementi proizvodnje su zastupljeni u proizvodnji svakog proizvoda u pružanju društveno
korisnih usluga. Troškovi elemenata proizvodnje jesu:
1) troškovi materijala (sa uslugama),
2) troškovi sredstava za rad, i
3) troškovi rada.
Kvantitativno posmatrano troškovi svakog elementa proizvodnje se dobijaju kao
proizvod utrošaka i nabavnih cena, odnosno zarade po jedinici utrošene radne snage. Suština
formiranja troškova proizilazi iz problematike utvrđivanja utroška i cena, odnosno zarade po
jedinici. Pošto su troškovi funkcija utrošaka i njihovih cena, i zakonitosti koje se javljaju kod
troškova jesu funkcija cena i utroška. Na utroške elemenata proizvodnje, koji predstavljaju
naturalno trošenje elemenata, utiču, pre svega tehnički faktori, dok na cene sredstava za
proizvodnju utiču društveni faktori, i to putem dejstva tržišta i mera ekonomske politike.
Organizacioni faktori utiču na količinu utrošaka i nabavne cene sredstava za proizvodnju.
Kratkoročno posmatrano, proizvođač ne može uticati na objektivne faktore, društvene i tehničke,
ali može na organizacione (subjektivne).
Troškovi materijala
Pod utrošcima materijala podrazumevamo naturalno izraženo trošenje predmeta rada ili
sirovine u cilju proizvodnje novih upotrebnih vrednosti. Kao troškovi materijala tretiraju se i
tuđe usluge, pri čijem korišćenju se takođe troši minuli rad (drugih proizvođača), koji se
materijalizuje u procesu proizvodnje konkretnog proizvođača. Trošenjem u procesu proizvodnje,
materijal svoju vrednost ustupa novom proizvodu i s njim cirkuliše. Sa stanovišta karakteristika
trošenja i faktora koji uslovljavaju trošenje materijala, razlikujemo sledeće osnovne kategorije
troškova materijala:
1) troškovi materijala za izradu,
2) troškovi pomoćnog materijala,
3) troškovi energije,
