S A D R Ž A J:
UVOD
.............................................................................................................
2
1. RAZVOJ VJEŠTAČE INTELIGENCIJE
..............................................
3
2. VJEŠTAČKA INTELIGENCIJA
............................................................
5
2.1. Definicije vještače inteligencije ...........................................................
5
2.2. Pojam vještačke inteligencije ...............................................................
6
2.3. Klasifikacija vještačke inteligencije .....................................................
8
2.4. Pravci razvoja vještačke inteligencije ..................................................
9
2.5. Faze razdoblja u razvoju vještačke inteligencije ..................................
9
2.6. Kategorije i podvrste vještačke inteligencije ....................................... 10
ZAKLJUČAK
................................................................................................ 13
LITERATURA
............................................................................................... 14
U V O D
Vjestačka inteligencija je grana računarskih nauka koja se bavi
izučavanjem i oblikovanjem računarskih sistema koji pokazuju neki oblik
inteligencije. To su sistemi koji mogu učiti nove koncepte, sistemi koji mogu
zaključivati i donositi zaključke o svijetu koji ih okružuje, sistemi koji mogu
razumjeti prirodni jezik ili spoznati ili tumačiti složene vizuelne scene, sistemi
koji mogu obavljati i druge vrste vještina koje zahtjevaju čovjekovu vrstu
inteligencije.
U ovom radu ću se potruditi da na što jednostavniji i što razumljiviji
način objasnim ovu temu.
Kaže se da je sustina ovog rada i njemu sličnih radova da se na što brži,
jednostavniji i zanimljiviji način iznesu podaci koji će biti uvjerljivi, da zaista
na pravi način objasne ovu temu. Tema je jako opširna, ali ću se potruditi da
skrenem pažnju na najvažnije detalje koji će nam pojasniti pojam vještača
inteligencija.
Danas postoje realizovani sistemi koji su u stanju da autonomno
obavljaju kompleksne probleme, kakve su jedino ljudi bili u stanju da
obavljaju. Nije rijedak slučaj da takvi sistemi obavljaju te zadatke daleko
uspješnije od ljudi. U sprezi sa računarima, mašine postaju sposobne da rade
samostalno, da upravljaju same sobom i da proizvode druge mašine,
oslobađajući čovjeka fizičkog i monotonog rada, prepuštajući mu rad na
složenijim i kreativnijim poslovima.
Ideja vještačke inteligencije ima dugu istoriju. Većina autora, koji daju
istorijski pregled, razmišljanja o vještačkoj inteligenciji započinju prikaz
legendama iz grčke mitologije. Međutim, Charles Babbage je 1884. godine
počeo ozbiljne eksperimente sa mašinama za koje je vjerovao da će pokazati
neke oblike inteligencije. Zbog toga se ova godina smatra prelomnom u
razvoju vještačke inteligencije, premda i ona spada u “Praistorijat”.
Newell, Shaw i Simon izgradili su 1950. godine sistem za rješavanje
matematičkih i logičkih problema koje su nazvali General Problem Solver.
Međutim, njegove su mogućnosti bile vrlo ograničene u sferi
najjednostavnijih problema iz običnog života. Iste godine Claude Shannon
najavio je da bi jednog dana mašine mogle igrati šah. U to vrijeme Norbert
Winer ukazivao je na neke funkcije sličnosti između mašina i ljudi.
Početak “istorije” vještačke inteligencije može se vezati uz održavanje
konferencije na Dortmunth Collegeu 1956. godine, kad je jedan od
organizatora, John McCarthy, predložio i ime “vještačka inteligencija”
Artifical Inteligence (AI). Entuzijazam sudionika ove konferencije išao je tako
daleko da su neki predviđali kako će “najviše za deset godina” mašine biti već
tako pametne kao i ljudi.
Bez obzira što se ova romantična predviđanja nisu ostvarila, razvoj
vještačke inteligencije u kratkoj istoriji bio je ipak impresivan, naročito u sferi
izrade programa za njihovo korištenje “na ljudski način”.
