Odnosi sa medijima su uži pojam od odnosa sa javnošću.
Odnose sa javnošću mogli bi definisati kao upravljanje komunikacijama i odnosima radi
izgradnje ugleda firme i medjusobnog razumevanja izmedju firme i njene javnosti.
Odnosi s javnošću su delatnost koja je usmerena na više pravaca: razvija se poseban način
ophođenja, komuniciranja i kontaktiranja sa kupcima, poslovnim partnerima, kao i poseban
odnos ophođenja među zaposlenima unutar jedne organizacije. Odnosi s javnošću su posebna
vrsta poslovnih aktivnosti, koji se preduzimaju radi planiranog i smišljenog komuniciranja,
uspostavljanja i održavanja odnosa sa okolinom, sa ciljem da se stvori prostor za pozitivan
publicitet organizacije, kao i istupanja protiv glasina i priča koje se povremeno javljaju.
Odnosi s javnošću obuhvataju poseban oblik konteksta i odnosa prema dobavljačima,
konkurentima, finansijskim institucijama, javnim službama, medijima .U poslednje vrijeme
velika pažnja poklanja se medijima kao posebnom dijelu odnosa s javnošću. Mediji
predstavljaju kanal komuniciranja između organizacije i njenih ciljnih grupa.

Možemo zaključiti da odnosi s javnošću podrazumevaju i uključuju:
- marketing,
- lobiranje,
- pripremu komunikacijskih projekata,
- interno komuniciranje,
- krizno komuniciranje ,
- uredničke zadatke,
- istraživanje javnog mnjenja (u saradnji sa agencijama za istraživanje tržišta).
publicitet,
- oglašavanje,
-odnose sa medijima,

3. Izbor vrste medija

Mediji   ekonomske   propagande   predstavljaju   sredstva   ili   kanale   za   prenos   propagandne
poruke prema odgovarajućem auditorijumu.
Za izbor najpogodnije vrste medija može biti korišćeno pet kriterijuma: doprinos ostvarivanju
komunikacionih ciljeva, veličina budžeta ekonomske propagande, trošak po potencijalnom
primaocu poruke, aktivnost konkurenata i vidjenja prodavaca u maloprodaji.
Ključno pitanje je da li mediji omogućuje ostvarivanje komunikacionih ciljeva? Svaki mediji
poseduje odredjene prednosti i nedostatke.
Televizija ima sposobnost kombinovanja boje pokreta i zvuka i zato je pogodnija za kreiranje
imidža   marke.   Ekonomska   propaganda   može   biti   ponavljana   u   kratkim   vremenskim
razmacima. Medjutim ona je prolazni medij jer potrošač ne može ponovo videti emitovanu
poruku (za razliku od štampe).
Štampa omogućava prezentiranje faktičkih informacija koje čitaoci mogu apsorbovati dugo
koliko žele. Ona ima mogućnost ponovnog vidjenja poruke i provere propagandne poruke
nakon odredjenog vremenskog perioda. Njena glavna ograničenja odnose se na nedostatak
pokreta i zvuka (za razliku od televizije).
Posteri predstavljaju jednostavan kreativan rad koji omogućava ljudima (na primer vozačima)
da   samo   u   jednom   pogledu   vide   propagandnu   poruku.   Posteri   predstavljaju   podršku
propagandnoj kampanji u drugim medijima (najčešće na televiziji i u štampi). Oni su pogodni
za propagandne poruke čiji je cilj podsećanje.
Radio je u kreativnom pogledu limitiran na korišćenje zvuka i možda bolje pozicioniran
mediji za saopštavanje faktičkih informacja (na primer specijalna sniženja cena), nego za
kreiranje   imidža   marke.   Struktura   auditorijuma   se   menja   tokom   dana.   Zbog   toga   je
neophodana česta promena poruke. Troškovi ovog medija su relativno niski.
Menadžeri   ekonomske   propagande   najčešće   koriste   kombinaciju   medija   u   propagandnim
kampanjama da bi iskoristili prednosti njihovih relativnih mogućnosti i ograničenja .
Svako   medijsko   sredstvo   ima   odredjene   prednosti   i   nedostatke   koje   se   odražavaju   na
efikasnost i efektivnost njihovog korišćenja. Izbor medijskog sredstva mora biti u funkciji
propagandne poruke i ciljnog auditorijuma kome je poruka namenjena.
Neke vrste publiciteta sa stanovišta prodaje , kao što su direktna pošta, sajmovi, izložbeni
saloni, vitrine i sl., ne predstavljaju posebne kategorije medija, već posebne oblike i sredstva
promocije.Jedan od najvažnijih kriterijuma za izbor medijskog sredstva je trošak na hiljadu
potencijalnih primalaca poruke.