ranijem periodu, ono nikada nije bilo apsolutno zabranjeno za sve slojeve stanovništva.
Kažnjivost za ovo krivično delo zavisila je od mnogobrojnih okolnosti: socijalnog statusa
učinioca i žrtve, njihovog odnosa, na primer i drugo. Zanimljiv je podatak da se
krivičnopravna represija pojačavala ako je žrtva pripadnik vladajuće klase, dok se
smanjivala ili čak izostajala za ubistvo roba. Bez obzira na ovu nejednakost, u dobrom delu
razvoja ljudske civilizacije, ubistvo je uvek bilo jedno od najtežih i najopasnijih krivičnih
dela. Njegovu apsolutnu zabranjenost sada dovodi u pitanje mogućnost vršenja eutanazije,
u određenim državama, poput Holandije i Švajcarske“.

Krivično delo ubistvo je jedno od najstarijih krivičnih dela, veoma kompleksno i

dinamičnog karaktera. Njegova dinamičnost se ogleda u činjenici da ono ne gubi na
značaju u teorijskom, pravnom i svakom drugom kontekstu.

„Pre bi se moglo prihvatiti da

ubistva svojom prisutnošću u svakom društvu, sa obimom koji varira ali nigde nije
zanemarljiv, dinamičnošću i promenljivošću u pogledu načina vršenja, sve češćim
organizovanim vršenjem, teškoćama i preprekama koje se javljaju u njegovom otkrivanju i
gonjenju učinilaca i mnoštvom različitih motiva iz kojih se vrši, predstavljaju podmlađen i
usavršen delikt savremenog društva“.

Postoji veliki broj definicija kojima se određuje ovo krivično delo.
„Zbog različitih modaliteta koje ubistvo u konkretnom slučaju može da ima

uobičajeno   je   govoriti   o   njegovoj   trostepenosti.   Naime,   ubistva   se   međusobno   mogu
razlikovati prema pobudama izvršenja (s jedne strane, imamo niske motive, a s druge
strane, može se raditi o sažaljenju), načinu izvršenja, okolnostima pod kojima se vrše i sl.
Zbog toga se zakonodavac odavno trudi da od normalnog slučaja ubistva, umišljajnog ili
nehatnog, razlikuje slučajeve u kojima je opravdano izreći težu kaznu od one koja je
propisana   za   obično   ubistvo   i   slučajeve   gde   je,   zbog   postojanja   neke   krivičnopravno
relevantne okolnosti, prihvatljivo izreći lakšu kaznu. Ova trostepenost postoji u gotovo
svim zakonodavstvima. Dakle, od običnog ubistva, koje obuhvata prosečan slučaj ubistva
sa   umišljajem,   treba   razlikovati   s   jedne   strane   teška   ubistva,   a   sa   druge   strane
privilegovana ubistva“.

Osnovna dilema u vezi sa definisanjem krivičnog dela ubistva odnosi se na to da li

njegova sadržina uopšte mora biti precizno određena u Krivičnom zakoniku. Dilema
proističe iz činjenice da je sam čin oduzimanja života drugom licu, krivično delo te da
zbog toga nije neophodno naglašavati karakter krivičnog dela ubistva. S druge strane,
postoje i dodatni faktori koji otežavaju utvrđivanje krivične odgovornosti počinioca i dr.
znakova subjektivne prirode koji proizilaze iz samog ubistva kao krivičnog dela.

Najprostije, krivično delo ubistva se može definisati kao lišenje života nekog lica.

Definicija se odnosi na tzv. obično ubistvo, koje postoji ako nema okolnosti koje takvo
delo čine teškim (kvalifikovanim), odnosno lakšim (privilegovanim).

Većina teoretičara prava, određuju ubistvo kao: oduzimanje ljudskog života,

prouzrokovanje smrti drugog čoveka ili uništavanje ljudskog života. U osnovi razlikujemo
nekoliko tipova ubistva:

Dimovski, D.,

Kriminološko određenje ubistva

, Pravni fakultet Univerziteta u Nišu, Niš, 2012., str. 2.

Lazarević, Lj.,

Ubistva u Jugoslovenskom krivičnom zakonodavstvu de lege i de lege ferenda,

Institut za

kriminološka i sociološka istraživanja, Budva, 2000., str. 5.

Cvetković, I.,

Ubistvo kao oblik kriminaliteta nasilja

, Pravni fakultet Univerziteta u Nišu, Niš, 2012., str. 7.

Krivična dela lišenja života Seminarski rad

- obično ubistvo;
- teško ubistvo - ubistvo na svirep ili podmukao način, ubistvo iz koristoljublja,

ubistvo pri vršenju razbojništva, ubistvo sa umišljajem i dovođenje drugog lica u opasnost,
ubistvo iz bezobzirne osvete, ubistvo trudne žene, ubistvo više lica, ubistvo radi prikrivanja
drugog krivičnog dela i dr.;

- i privilegovana ubistva - ubistvo deteta pri porođaju, ubistvo na mah, lišenje života

iz samilosti i nehatno lišenje života.

Pod običnim ubistvom se podrazumeva ono ubistvo kod koga je jedno lice lišilo

života drugo lice. Reč je o ubistvu kod koga se ne ispoljavaju neki druge elementi odnosno
ne postoje okolnosti koje mu daju neki drugi oblik. Na primer, ako učinilac lišio života
drugo lice na sviren način, to svakako ne može biti obično ubistvo već se radi o teškom
ubistvu na svirep način.

Radnja izvršenja krivičnog dela ubistva nije u zakonu precizirana. Radnja izvršenja

krivičnog dela ubistva se može odrediti kao svaka ona radnja koja kao posledicu ima smrt
nekog lica.

Lišenje života se može izvršiti radnjom: činjenja ili nečinjenja. Radnja činjenja

postoji,   na   primer,   kada   učinilac   nekog   lišava   života   pucanjem   iz   vatrenog   oružja,
davanjem otrova, upotrebom opasnog oruđa itd., a radnja nečinjenja, na primer, kada se
bolesniku ne daje lek od koga zavisi njegov život, uskraćuje hrana detetu itd.   S druge
strane, ubistvo se može izvršiti na direktan način, kada učinilac sam preduzima radnju ili je
propušta (na primer,  puca iz vatrenog  oružja)  ili  na indirektan  način,  kada  se  ubistvo
posredstvom drugog lica izvršava (na primer, slanjem paklene mašine na adresu žrtve). U
suštini   za   postojanje   krivičnog   dela   ubistva,   kada   raspravljamo   o   radnji   izvršenja,
irelevantno je na koji način je lice ubijeno (upucano, udavljeno, psihički maltretirano i sl.),
važno je da radnja imala navedenu posledicu, tj. smrt žrtve. Navođenje načina na koji je
neko lišeno života važno je kada se određuje tip ubistva, odnosno kvalifikacija krivičnog
dela npr. ako je lice ubijeno na svirep ili podmukao način (ubistvo na svirep način i ubistvo
na podmukao način).

Izvršilac ovog krivičnog dela može biti svako lice, a oblik vinosti je umišljaj.
Domaći zakonodavac predviđa mogućnost pokušaja ubistva. Razlika između

pojedinih oblika ubistva postoji samo u pogledu okolnosti koje utiču da se delo tretira kao
teže ili lakše (privilegovano). Prema tome, ono što je rečeno o radnji izvršenja, predmetu
izvršenja, posledicima kod običnog ubistva, važi i za krivično delo teškog i privilegovanog
ubistva.

Rečeno je da je objekat krivičnog dela ubistva živo biće odnosno čovek. Krivičnim

delima protiv života i tela se ustvari štiti čovečiji život od momenta njegovog rađanja pa do
njegove smrti. Rođenje i smrt su veoma važni da bi se razgraničili pojedini oblici ubistva
od drugih krivičnih dela.
Posledica krivičnog dela je smrt živog ljudskog bića. Onog trenutka kada nastupi smrt
smatra se da je krivično delo ubistvo završeno.

U principu svako činjenje odnosno nečinjenje koje za posledicu ima kao posledicu

smrt drugog lica, smatra se ubistvom. Vreme od trenutka radnje do nastupanja smrti nije od
značaja, tako da će delo postojati i ako je smrt nastupila neposredno nakon radnje (trenutna
smrt) i posle izvesnog vremena. To pitanje se rešava prema pravilima uzročnosti u
krivičnom pravu.

U teoriji krivičnog prava, postoji više teorija koja se bave pitanjem uzročnosti, ali

nijedna od teorija nije izdvojena kao dominantna. Dobrovoljni odustanak kod krivičnog
dela ubistva je moguć i on se uglavnom dovodi u vezu sa pokušajem ubistva. Pokušaj
krivičnog dela ubistva podrazumeva da se ubistvo nekog lica nije realizovalo odnosno nije
rezultiralo smrću nekog lica. O dobrovoljnom odustanku ne govorimo, kada potencijalni