realizaciji složenih motoričkih zadataka i one mogu biti urođene ili stečene. Za motoričke
sposobnosti se često koriste i sinonimi kao što su motoričke dimenzije, motorički faktori,
biomotorne sposobnosti, biomotorne osobine, antropomotoričke dimenzije i sl. Mogu se
podeliti na bazične, koje čine snaga, brzina, izdržljivost, koordinacija, preciznost,
fleksibilnost i ravnoteža, i specifične (agilnost).

Kada se govori o motoričkim merenjima, koristi se i termin ,,motoričko testiranje’’ ili

samo ,,test’’. Pojam ,,test’’ poistovećuje se sa pojmom ,,merni instrument’’ koji se odnosi na
bilo koje sredstvo ili način koji se koristi da izazove reakcije (odgovore). Problemima
merenja motoričkih sposobnosti i veština bavi se kineziometrija, koja predstavlja skup
procedura za motorička merenja.

Pošto postoji zaista mnogo motoričkih testova koji se primenjuju, ne možemo ih sve

obuhvatiti pa ću navesti primer samo nekoliko najčešće korišćenih.

Naravno, bitno je navesti i da moramo uvek obratiti pažnju na određene limitirajuće

faktore poput uzrasta – senzitivne faze, pola, kao i pripremljenosti sportiste.

Testovi za procenu motoričkih sposobnosti dece uključuju mere eksplozivne snage,

koordinacije,   brzine   i   agilnosti.   Neki   testovi   mogu   uključivati   i   motoričke   zadatke   sa
različitim   nivoima   specifičnih   motoričkih   veština,   kao   na   primer   specifična   kretanja   i
skokovi,   razna   bacanja   lopti   i   sl.   Mogu   se   koristiti   za   predviđanje   uspeha   ispitanika   u
određenim grana sporta.

Ukoliko motoričko testiranje služi za procenu individualne sposobnosti, tada se

naziva

test postignuća ili uspeha (achievement test).

Pomoću ovakvih testova se vrši

dijagnoza motoričkog statusa ispitanika u aktuelnom trenutku.

Kada nam je namera da predvidimo ponašanje u relativno udaljenoj budućnosti (npr.

uspeh na poslu ili nekoj kineziološkoj aktivnosti), motorički test nazivamo i

test sklonosti ili

spremnosti (aptitude test).

Motorički testovi za procenu motoričkih sposobnosti mogu se podeliti u 2 grupe:

- Simulirani testovi i
- Laboratorijski testovi.

Simulirani testovi

su određeni standardizovani motorički zadaci kao što su uslovi,

način izvođenja i ocenjivanja, koji predstavljaju delove iz šire motoričke aktivnosti ili
simuliraju odgovarajući realni napor određene grupe muskulature, tj. kardio –

respiratornog sistema ili CNS – a (centralnog nervnog sistema). Najčešće se izvode u
zatvorenom prostoru, a mogu se izvoditi i na otvorenim sportskim terenima uz korišćenje
uobičajenih rekvizita za vežbanje ili bez ikakvih rekvizita. Dobijeni rezultati ovim testovima
su svima evidentni (frekvencije, napor u kg, vreme, dužina u cm, itd.), ali ne postoje
informacije o tome šta se dešava u samom organizmu ispitanika, tj. sportiste.

Laboratorijski testovi

mogu biti razne aktivnosti koje se izvode u laboratorijama

sa raznim mernim instrumentima za dobijanje informacija o dešavanju u sistemima u
organizmu ispitanika. Uobičajena testiranja su u medicinskim, psihološkim i biomehaničkim
laboratorijama, uz pomoć odgovarajućih metoda, raznih aparatura i mernih instrumenata, a
većina informacija se registruje, obrađuje i analizira na računarima.

U medicinskim laboratorijama se obično primenjuju :

- Regulacioni testovi kojima se meri regulativna sposobnost vegetativnog sistema;
- Aerobni testovi za merenje aerobnog kapaciteta;
- Anaerobni testovi za merenje laktatne komponente radnog kapaciteta i fosfatne

komponente anaerobnog radnog kapaciteta;

- Testovi za analizu morkaće, znoja i krvi.

U biomehaničkim laboratorijama se primenjuju :

- Kinematografska metofa (fotoaparati, filmske kamere,...) za dobijanje informacija o

vremenskim veličinama, prostornim veličinama, težištu tela, uglovima odskoka,
izbačaja, ulaska, prelaza, izlaska, stavova, položaja i sl. ;

- Tenziometrijska metoda (tenziometar, platforma,...) za dobijanje informacija o

intenzitetu i promene sila po određenoj osi, koordinati napadne tačke sile na
površinu tenzioplatforme, koeficijentu eksplozivnosti, itd. ;

- Razni senzori za dobijanje informacije o kinetičkoj strukturi (amplituda kretanja,

vreme i trajanje kretanja, savladani otpor u kretanju i dr.) .

Laboratorijski testovi su tačniji u proceni ispitanika, ali su i skuplji, duže traju i

često ne mogu dati dovoljno informacija o skupu motoričkih sposobnosti (statička snaga,
eksplozivna snaga, repetitivna snaga, brzina, koordinacija, fleksibilnost, itd.) u onoj meri
koja je potrebna za odgovarajuću motoričku aktivnost. Najpoželjnije i najpreporučljivije
jeste kombinovati simulirane i laboratorijske testove, naravno, kada ima uslova za to.

Motorička merenja je moguće vršiti i drugim sredstvima, koristeći iskustva

psihologa, tj.

psihometrije

. Ukoliko se vrše procene veličine prisutnosti određene motoričke

sposobnosti u uzroku sportiste od strane stručnog kineziologa ispitivača, ili to vrše sami
ispitanici (samoprocena) ili se utvrđuju i mere stavovi ispitanika prema kineziološkim
aktivnostima, onda se to vrši

skalama procene.

Ako se vrši ocenjivanje izvođenja motoričkog

zadatka, to se radi od strane kvalifikovanih sudija i tada se koristi

skala ocenjivanja.