Pod državnim rizikom se podrazumeva (ne)mogućnost dužnika banke da odgovore svojim
obavezama zbog ekonomskih prilika, monetarne politike i političkih prilika u zemlji u kojoj
dužnik posluje. Navedeni faktori mogu dovesti do nemogućnostii naplate iako sam dužnik
ima dobar bonitet.
Za razliku od kreditnog rizika koji je posledica karakteristika korisnika kredita, međunarodno
davanje kredita uključuje rizik zemlje (country risk) koji je vezan sa ekonomskim, političkim
i socijalnim okruženjem zemlje korisnika kredita. Rizik zemlje se ispoljava u sledećim
oblicima:

1. rizik neplaćanja (predstavlja mogućnost da dužnik nije u stanju da ostvari dovoljno

neto devizni priliva )

2. rizik transfera (podrazumeva okolnosti u kojima dužnik nije u mogućnosti da dođe do

određene valute za otplatu duga)

3. rizik garancije (predstavlja verovatnoću da banka emitent obično izvršava činidbe

garancija, odnosno garantovanu obavezu umesto glavnog dužnika, zbog ekonomske
ili političke situacije u dotičnoj zemlji).

Da bi se prethodno navedeni oblici ispoljavanja rizika izbegli neophodno je vršiti analizu
rizika zemlje u kojoj banka namerava plasirati kreditna sredstva. Ta analiza podrazumeva
ocenu dve vrste neizvesnosti:

ekonomsku neizvesnost;

političku neizvesnost;

Ekonomska neizvesnost se svodi na procenu: da li će zemlja dužnika ostvariti dovoljan nivo
deviznog priliva za servisiranje uzetih deviznih kredita.
Politička neizvesnost rizika odnosi se na sprmnost zemlje dužnika dase odrekne ostvarenog i
raspoloživog deviznog priliva i da ispuni dospele obaveze po kreditu.

U cilju upoznavanja izloženosti country riziku neophodno je da banka razvija informacioni
sistem kojim se obuhvataju svi oblici izlaganja rizika ( zajmovi, investicije i sl.). njihova
klasifikacija kao   i prenošenje informacija i informacioni centar. Banke utvrđuju limit da
smanje   izloženost   riziku   u   bilo   kojoj   zemlji.   Limiti   su   utvrđeni   od   strane   državne   limit
komisije sastavljene od vrhovne bankarske izvršne vlasti. Country menadžeri i analitičari daju
preporuke country limit komisiji čiji članovi moguo, ali i ne moraju biti. Odluka o limitu se
zasniva na dva odvojena dela informacija, jedna je analitička studija državnog rizika a druga
marketinški   plan   izrađen   od   službenika   banke   zaduženog   za   opeeracije   u   zemljikoja   je
predmet razmatranja. Dakle, iznad country limita se ne dozvoljava izlaganje rizku.

Visina ukupnih odobrenih kredita nekoj zemlji može biti do 15% njenog kapitala, dok se
zemlji u najnižoj grupi može odobriti do 1% od njenog kapitala. Kada su u pitanju ove zemlje
investitori kredite odobravaju samo sa bankarskim garancijama drugih banaka.

Osim pokazatelja country rizika, kao što su deficit kao procenat od nominalnog društvenog
proizvoda i korelacija između sistema kontrolisanog deviznog kursa koji je u skadu sa
procenjenom domaćom valutom, ekvivalent je oporezivanja izvoza i subvencionisanja uvoza
koji dopušta ekonomiji malo fleksibilnosti da odgovorii na promenu relativnih cena. Stepen
gubitka se koristi kao standardna mera rizika povezana sa teretom nacionalnog duga tj. odnos
(racio) pokrića, odnos izvoza prema servisiranju dug. Takođe je bitnan varijabilitet razlike
između prihoda od izvoza(Pi) i troškova uvoza (Tu), u odnosu na obavezno servisiranje duga.