BEZBEDNOST I KRIMINALISTIKA
SEMINARSKI RAD:
KRIMINALISTIČKE FOTOGRAFIJE
Mentor: Zdravko Skakavac
Student: Milica Glušac
Broj indexa: 17011/17
Novi Sad, 2018.
4
Krajem dvadesetog veka fotografija doživela je još jednu revoluciju uvodjenjem digitalne
fotografije.Tada se pokrenula se čitava jedna armija novonastalih fotografa, ne samo
profesionalnih nego i amatera. Većih razlika izmedju digitalnog i analognog fotoaparata
nema ,osim u načinu na koji se beleži slika. Digitalna fotografija predstavlja samo logičan
nastavak analogne fotografije, tako da svi osnovni pojmovi vaze i za novu tehnologiju.
Kriminalistička fotografija predstavlja primenu klasične fotografije u kriminalističke svrhe. Ova
vrsta fotografije ima tačno određena pravila primene a sve u cilju što boljeg registrovanja lica,
događaja i materijalnih tragova. Može se slobodno reći da od momenta otkrića savremene
fotografije ona ulazi kao jedna od obaveznih metoda kriminalistke.
1
Začetnici kriminalističke fotografije su Bertillon, koji je razvio sastav identifikacijske fotografije,
te Reiss koji je osnovao katedru sudske fotografije na univerzitetu u Loussani (danas se tamo
nalazi jedna od najopremljenijih i najpoznatijih kriminalističkih instituta).
Sama podela kriminalističke fotografije praktično je ista kao i podela cele kriminalističke tehnike,
pa zato razlikujemo: registracionu, operativnu i istražnu fotografiju.
1
M. Žarković, B. Banović, Lj. Stupar, Kriminalistika, Beograd, 2005, str. 209
5
Pojam i kratak, istorijat kriminalističke fotografije
Nakon pojave prvog fotografskog snimka 1838. godine, napredovao je razvitak tehnike
fotografiranja i izrade fotografija. Ubrzo nakon otkrića fotografije uočen je velik potencijal
fotografske metode u istraživanjima kaznenih dela i otkrivanju počinitelja, ali i u drugim
policijskim poslovima. Fotografija je objektivna, čovek je na prvi pogled može bolje razumeti od
pisane riječi, trajna je, a postupak od snimanja do dobivanja fotografije relativno je brz,
fotografije se mogu umnožavati. Prva poznata primena fotografije u policiji bila je 1843. godine,
samo pet godina nakon izuma fotografije. U prvim kriminalističkim fotolaboratorijima
organiziranim u sklopu Scotland Yarda (1872.) i pri policijskoj prefekturi u Parizu (1874.) već su
se redovno fotografisali osobe u svrhu registracije i identifikacije. Začetnici kriminalističke
fotografije su Bertillon, koji je razvio sastav identifikacijske fotografije, te Reiss, koji je osnovao
katedru sudske fotografije na sveučilištu u Lousanni (danas se tamo nalazi jedan od najpoznatijih
i najopremljenjih kriminalističkih instituta).
Važan aspekt svakog forenzičkog rada je potreba da se pažljivo dokumentuju sve stavke
primljeni na ispitivanje i sva relevantna zapažanja. Vhile general beleženje može da obuhvati
značajnu količinu informacija, vrednost fotografije - za opšte evidentiranje dokaza i snimanje
detalja - ne može biti preteran. Ovo je relevantno za sve forenzičke discipline. Kao rezultat toga,
dobra oprema u odnosu na fotografske tehnike je prioritetna oblast pri uspostavljanju bilo koje
forenzičke sposobnosti.
2
Fotografija je bila jedna od prvih forenzičkih nauka: Dokumentovanje zločina je
stara koliko i fotografija. U stvari, jedini rekord koji imamo o nekim zločinima
su fotografije. Na primer, dokazi o ubistvima DŽeka Trboseka iz 1888, danas
postoje samo na Brijestovima. Fotografija ostaje ključna alatka u mrtvačnici
kao i na mjestu zločina. [Baden & Roach 2001, p28-29]
2
https://www.unodc.org/documents/scientific/Ebook_STNAR_02Rev1_E.pdf?
fbclid=IwAR3FXLzWsGoVSpggOZwvqu2AbblgsjlmQuBUcu_mtO5iI9KzW1WqwwDFVCc#page=79
