DRŽAVNI UNIVERZITET U NOVOM PAZARU
DEPARTMAN ZA PRIRODNO-MATEMATIČKE NAUKE
STUDIJSKI PROGRAM BIOLOGIJA
STRUČNI RAD
E
FEKAT LASEROTERAPIJE NA FUNKCIONALNI NALAZ
BOLESNIKA SA OSTEOARTRITISOM KOLENA
1. Antabak A i sar. Prijelomi distalnog radijusa u djece – uzroci i mjesta
nastanka. Zagreb: Liječnički vjesnik; 2017.
2.
Kanakaris, Nikolaos K., and Nick G. Lasanianos. "Distal Radial Fractures."
Trauma and
Orthopaedic Classifications: A Comprehensive Overview
. London: Springer London, 2014. 95-
105.
3. Krmpotić-Nemanić, J i Marušić A. Anatomija čovjeka. Zagreb: Medicinska
naklada; 2007
4. Matejić, N., Lazović, M., & Milovanović, N. (2018). Electromagnetic
therapy in treatment of radius fraction on a specific spot.
Praxis
medica
,
47
(1-2), 43-48.
5. Nikolić, Ž. Povrede ekstremiteta, lečenje i medicinska rehabilitacija.
GLAVA ČETVRTA: prelomi kostiju podlaktice, Beograd:Draslar Partner;
2009. str. 94-96.
6. Oyen J, Brudvik C, Gjesdal CG, Tell GS, Lie SA, Hove LM. Osteoporosis as a
risk factor for distal radial fractures: a case-control study. J Bone Joint
Surg Am. 2011 Feb 16;93(4):348-56. doi: 10.2106/JBJS.J.00303. PMID:
21325586.
7. Padegimas EM, Ilyas AM. Distal radius fractures: emergency department
evaluation and management.
Orthop Clin North Am
. 2015;46(2):259-270.
doi:10.1016/j.ocl.2014.11.010
8. Porrino JA Jr, Maloney E, Scherer K, Mulcahy H, Ha AS, Allan C. Fracture
of the distal radius: epidemiology and premanagement radiographic
characterization.
AJR Am J Roentgenol
. 2014;203(3):551-559.
doi:10.2214/AJR.13.12140
9. Quadlbauer S, Pezzei C, Jurkowitsch J, Rosenauer R, Kolmayr B, Keuchel
T, Simon D, Beer T, Hausner T, Leixnering M. Rehabilitation after distal
radius fractures: is there a need for immobilization and physiotherapy?
Arch Orthop Trauma Surg. 2020 May;140(5):651-663. doi: 10.1007/s00402-
020-03367-w
10.
2
1. Uvod
Osteoartritis (OA) je najčešća bolest zglobova u razvijenim zemljama i vodeći je
uzrok hronične onesposobljenosti, ukoliko je bolešću zahvaćeno koleno ili kuk. Naziva
se i degenerativnom bolešću zglobova, hipertrofičnim artritisom i osteoartrozom.
Premda je OA primarno okarakterisan razaranjem zglobne hrskavice, bolest zahvata
sve delove diatrodijalnog zgloba uključujući kost, ligamente, meniskuse, zglobnu
čahuru, sinovijalnu membranu, burze (sluzne kese) i mišiće u okolini zgloba, što
rezultuje bolovima, deformacijama i ograničenom pokretljivosti zgloba
(Nemčić, 2014).
Nedavna konsenzusom predložena definicija glasi: OA je skup bolesti koje su
rezultat mehaničkih i bioloških zbivanja koja destabilizuju sintezu i degradaciju
hondrocita, te subhondralne kosti. OA je najčešća reumatska bolest od koje boluje 60%
do 80% osoba starijih od 65 godina. Premda su epidemiološki podaci nekonzistentni
zbog različitosti prikupljanja i interpretacije podataka, procenjuje se da u industrijski
razvijenim zemljama 27% do 44% populacije ima radiografske promene u smislu OA, a
njih 7% do 11% ima simptomatski OA
(Nemčić, 2014).
Svetska zdravstvena organizacija (SZO) naglašava da je OA uzrok onesposobljenosti
kod najmanje 10% osoba starijih od 60 godina, a samo OA kolena uzrokuje podjednaku
onesposobljenost kao hronične srčane i plućne bolesti zajedno. Prema istoj organizaciji
(SZO), OA kolena je četvrti najvažniji globalni uzrok nesposobnosti kod žena, a osmi kod
muškaraca. Iako OA može zahvatiti bilo koji zglob, najčešće su pogođeni veliki, najviše
opterećeni zglobovi poput kolena, kuka i kičmenog stuba
(Nemčić, 2014).
OA kolena je najčešći klinički oblik OA i javlja se u 240/100 000 osoba godišnje.
Duže je vremena poznato da OA kolena ima oko dva puta veću prevalenciju (10%) nego
OA kuka (5%) kod osoba starijih od 60 godina, što je u skladu s procenom da 10% osoba
starijih od 55 godina ima simptomatski OA kolena, od čega je četvrtina njih teže
onesposobljena. Prema recentnim podatcima, a zavisno od definicije OA, prevalencija
OA kuka i kolena u odrasloj populaciji iznosi čak 24%
(Nemčić, 2014).
OA su češće zahvaćena oba kolena nego jedno, a podaci pokazuju da će 34%
bolesnika s jednostranim OA kolena razviti OA i na drugom kolenu unutar dve godine,
dok će nakon 11 godina čak 92% bolesnika s jednostranim OA imati osteoartritične
promene oba kolena
(Nemčić, 2014)
.
Prevalencija OA je različita prema polu. Tako je OA šaka i kolena češći kod žena
(odnos prema muškarcima iznosi od 1,5:1 do 4:1). Incidencija OA uopšteno je takođe
veća kod žena, najčešće nakon 50. godine života. Premda razlozi više prevalencije OA
kod žena nisu sasvim jasni, u literaturi se često navode hormonalno, uključujući
postmenopauzalno, remodeliranje hrskavice usled smanjenog nivoa estrogena, mišićna
slabost i loša osovina natkolenice prema potkolenici, gojaznost i manji volumen zglobne
hrskavice kod žena
(Nemčić, 2014).
Na osnovu iznetih podataka iz naučne literature o značaju laseroterapije za sam
oporavak pacijenata sa OA, hipoteza ovog stručnog rada se zasniva na pretpostavci da,
prekomerna telesna težina, povrede, sinovitis, sistemski upalni medijatori, deformiteti
kolena (genu valgum i genu varum), oblik zgloba i displazija ili upala uzrokovana
metaboličkim sindromima utiču na razvoj ove bolesti.
Polazeći od ove hipoteze, opšti cilj ovog stučnog rada je da se na osnovu rezultata
3
