Srednja Stručna Škola
Pljevlja
Stručni rad
RADNJE DOKAZIVANJA U KRIVIČNOM POSTUPKU
Mentor:
Učenik:
Nada Jović
Stefan Rosić
Pljevlja, April 2014
2. Pojam dokazivanja
Definicija dokaza u
formalnom
smislu: Radnje dokazivanja su radnje koje sud preduzima
da bi formirao svoje ubjeđenje o postojanju ili nepostojanju činjenica koje mogu biti od uticaja na
njegovu odluku.
Definicija dokaza u
materijalnom
smislu: Dokaz je svaki dokazni osnov ili razlog
sadržan u određenom dokaznom sredstvu koji govori o istinitosti neke činjenice važne za
postupak.
Djelatnost suda u krivičnom postupku se sastoji u utvrđivanju činjenica na kojima se
primjenom materijalnog prava zasnivaju odluke o osnovanosti konkretnog pravnog zahtjeva i o
drugim pitanjima koja se rješavaju u krivičnom postupku.
Da bi odlučio, sud mora prvo da riješi određeni broj činjeničnih pitanja, a onda ili da
oslobodi okrivljenog optužbe ili da primjeni krivične norme.
Bez dobrog i pravilno utvrđenog činjeničnog stanja ne može se donijeti dobra i
pravilna presuda.
To je condition sine qua non – uslov bez koga se ne može.
Društvena zajednica nema nikakvog racionalnog interesa da nevini budu osuđeni, a da
pravi krivci izbjegnu krivičnu odgovornost, već upravo suprotno.
U parničnom postupku, postupak dokazivanja je lakši, a primjena prava teža, dok je u
krivičnom postupku primjena prava lakša, a dokazivanje izuzetno teško. Kod imovinsko-pravnih
poslova dokazi se obezbjeđuju unaprijed, da bi se kasnije u slučaju spora koristili. Krivično djelo
se dešava iznenada, često neplanirano i od strane izvršioca. Dokazi su slučajni, a učinilac
krivičnog djela nastoji da ih prikrije, uništi ili izobliči. Dokazi koji ostanu su nesigurni jer potiču
iz izvora koji su subjektivni (iskaz svedoka, vještaka, okrivljenog itd.). Teško je i zbog
raznovrsnosti činjenica koje se u drugim postupcima ne utvrđuju (ispitivanje ličnosti
okrivljenog). Stranke u postupku se rukovode svojim posebnim interesima, koji se često razlikuju
od interesa postupka.
Sudija u obavljanju svog posla nije obrazovan za utvrđivanje činjeničnog stanja i za
vanpravna pitanja (psihologija ličnosti) već za primjenu prava. Zbog toga je upućen na primjenu
svog životnog iskustva, poznavanje ljudi, kriminalističke tehnike i sl. Iz tog razloga je dobro da
sudija početnik sudi u vjeću. Odgovornost sudije u krivičnom postupku je ogromna jer teret
dokazivanja nije na strankama (kao u parnici) već na sudu.
3. Radnje procesne prinude prema stvarima
1.1.Pretresanje
Page 4
