do početka Drugog svetskog rata. Prostirala se na teritorijama današnjih država: Srbije,
Bosne i Hercegovine, Makedonije i Crne Gore, takodje je zahvatala veći deo današnje
Hrvatske i Slovenije. Na čelu tadašnje monarhije se nalazila dinastija Karađorđevića. Na
početku   nastanka   Kraljevine   Jugoslavije   od   1.   decembra   1918.   godine,     naziv   je   bio
Kraljevina   Srba,   Hrvata   i   Slovenaca,   tek   kasnije   3.   oktobra   1929.   godine   je   zvanično
nazvana   Kraljevina   Jugoslavija.   Ovo   je   prva   država,   stvorena   na   idealima   zajedništva
južnoslavenskih   naroda   koji   su   tokom   ranijih   vekova   živeli   pod   okupacijom   i   terotom
Austrougarske i Osmanlijske carevine. U ovoj državi postojala su tri naroda: Srbi, Hrvati i
Slovenci; tri vere: pravoslavna, rimokatolička i islamska.

Nakon Drugog svjetskog rata nastala je „Druga Jugoslavija“, prvobitno sa nazivom

Demokratska Federativna Jugoslavija. Vidovdanski ustav je prvi ustav južnoslovenske
države, tačnije Kraljevine SHS. Ime je dobio po datumu donošenja, 28. junu 1921. godine.
Važio je do 6. januara 1929. godine. Vidovdanski ustav je podjelio Kraljevinu SHS na
oblasti (najveće upravno-teritorijalne jedinice), ali nije odredio njihov broj već je ograničio
broj stanovnika oblasti. Broj stanovnika je ograničio tako što je odredio da niti jedna oblast
ne može imati više od 800.000 stanovnika. 22.aprila 1922. donesena je Uredba o podjeli
zemlje na oblasti (kojom je Kraljevina SHS podjeljena na 33 oblasti), Zakon o opštoj
upravi (kojim je uspostavljena i uređena oblasna,sreska i opštinska uprava) te Zakon o
oblasnoj i sreskoj samoupravi (kojim je uvedena oblasna i sreska samouprava).

Kraljevina Jugoslavija raspala se početkom Drugog svjetskog rata, napadom Trećeg

rajha i sila Trojnog pakta 6. aprila 1941. godine, te završetkom Aprilskog rata,
potpisivanjem kapitulacije 17. aprila u Sarajevu.

2. STVARANJE JUGOSLAVIJE

Ideja o stvaranju zajedničke drzave Južnih Slovena javila se u prvoj polovini 19.

veka. Postojale su dve ideje kod jugoslovenskih naroda koji su živeli pod Austrougarskom.
Jedna je bila stvaranje jugoslovenske zajednice u okviru Austrougarske, a druga ideja je
bila stvaranje zajedničke samostalne države. U Prvom svetskom ratu Austrougarska slabi i
propada, ta okolnost je ubrzala stvaranje zajedničke samostalne drzave Južnih Slovena.
Srpska vlada i Jugoslovenski odbor su bili glavni nosioci ujedinjenja.

Decembra 1914, Srpska vlada je donela Nišku deklaraciju kojom se iskazuje

spremnost za stvaranje jugoslovenske države. Ovim aktom ona je istakla da pored ratnih
ciljeva za oslobođenje, ratuje i za „ujedinjenje sve naše neoslobođene braće Srba, Hrvata i
Slovenaca.“ Stvaranjem nove jugoslovenske države u kojoj bi živeli Srbi, Hrvati i Slovenci
rešavalo se i srpsko nacionalno pitanje. Konačno bi se u istim granicama našli svi Srbi
rasuti po celom balkanskom poluostrvu. Niška deklaracija imala je za cilj i da uzdrma
jedinstvo austrougarske vojske koja je u velikom broju bila sastavljena od Jugoslovena.

U Jugoslovenskom odboru (1915) bili su okupljeni jugoslovenski političari iz

Austrougarske koji su se zalagali za ujedinjenje sa Kraljevinom Srbijom. Činili su ga Hrvati
i Srbi izbegli iz Austrougarske. Najuticajniji među njima bili su Ante Trumbić, Ivan
Meštrović i Frano Supilo. Srpska vlada i Jugoslovenski odbor sastaće se na Krfu 1917. radi
dogovora o izgledu buduće države.