elektroda postavljenih na površinu mozga. EEG signali predstavljaju karakterističnu ritmičku
aktivnost frekvencija između 1 i 100 Hz i nazivaju se „EEG talasi“.

U drugom poglavlju objašnjene su fizičke osnove moždanih potencijala: struktura nervnog

sistema, membranski i akcioni potencijal, neuroni i bioelektrične pojave.

U trećem poglavlju govori se o samom razvoju elektroencefalografije kroz istoriju, od otkrića

elektroencefalografije, do njenog konačnog uobličavanja. Govori se takođe o promenama koje je
doživeo elektroencefalogram, uređaj za merenje bioelektričnih potencijala. Kao i o tome šta su
bioelektrični potencijali mozga.

Četvrto poglavlje posvećeno je samom postupku snimanja EEG-a i najvažnijim moždanim

talasima koji se snimaju, i koji mogu da pokažu ukoliko postoje abnormalnosti u moždanoj
aktivnosti. A ukratko su predstavljene i smetnje tokom snimanja EEG-a i kako ih izbeći.

U petom poglavlju predstavljen je uređaj za merenje, odnosno elektroencefalogram, i njegovi

najvažniji delovi: electrode, pojačavač, diferencijalni pojačavač, A/D konvertor i računar.

Šesto poglavlje objašnjava način obrade i prikazivanja podataka, skladištenje i analizu

podataka.

U sedmom poglavlju predstavljeni su BCI sistemi, odnosno interfejs između mozga i računara,

koji omogućava komuniciranje čoveka sa spoljašnjim uređajima. On omogućava korišćenje
neuronskih proteza i napredovanje ljudskih čula ili kretanja. A predstavljena su dva tipa tih
sistema, prvi su zasnovani na stabilnim vizuelnim evociranim potencijalima, a drugi BCI sistemi su
zasnovani na senzomotornom ritmu.

U osmom poglavlju reč je o vrstama BCI sistema u pogledu invazivnosti, i istraživanjima

sprovedenim na ljudima u cilju napredka BCI tehnologije.

mijelinskog omotača nalazi se Ranvijev čvor. Signal koji stigne u Ranvijev čvor oslabljen je usled
otpora aksona, pa čvor deluje kao pojačavač za vraćanje električnog signala na prethodni oblik i
amplitudu.

2.1.2.Sinapsa

Sinapsa (slika 2.2.) je veza između dva neurona. Njena funkcija je da jednosmerno prenese

električnu aktivnost od dela tela jedne do druge đelije . Signal putuje preko aksona, zatim kroz
sinapsu, do sledeće nervne ćelije. Deo sinapse, koji je na delu na kojem je akson, naziva se
presinaptički terminal, a deo koji je na susednoj strani ćelije, postsinaptički terminal. Između ovih
terinala nalazi sve prazan prostor koji se naziva sinaptički rascep.

Impuls putuje od presinaptičkog do postsinaptičkog terminala jer se otpušta hemijski

transmiter presinaptičke ćelije, koji zatim aktivira postsinaptički terminal. Neki presinaptički
terminali izlučuju ekscitacijsku materiju koja aktivira neuron, a drugi izlučuju inhibicijsku
materiju koja obuzdava neuron.

Slika 2.2. šematski prikaz sinapse u stanju mirovanja (A) i aktivnom stanju (B)

2.1.3. Ćelijska membrana

Ćelijska membrana (slika 2.3.) održava razliku između intracelularne (unutrašnjost ćelije) i

ekstracelularne sredine (okolina ćelije) i obezbeđuje uslove za odvijanje svih životnih procesa.

Glavni deo membrane su masne kiseline koje se nazivaju fosfogliceridi. Fosfogliceridi

imaju dva dela: fosfornu kiselinu (tzv. „glava“ molekula) i masnu kiselinu, glicerid (tzv. „rep“
molekula). Ako uronimo ove molekule u vodu „glava“ molekula će se uvek okretati ka vodi jer je
hidrofilna, dok će se „rep“ uvek okretati od vode jer je hidrofoban.