Spektrometrija je grana analitičke hemije koja proučava uticaj elektromagnetnog zračenja na hemijski
sastav i strukturu materije i proučava spektre nastale interakcijom zračenja i materije. Istovremeno,
zračenjem se smatra svaki oblik energije koju materijalne čestice ili elektromagnetni talasi nose na
usmeren način kroz prostor. Spektroskopija je grana fizike koja proučava efekte u vezi sa emisijom i
apsorpcijom elektromagnetnog zračenja. Dobijeni spektri emisije ili apsorpcije su karakteristični za
određenu supstancu. Naziv spektroskopija se često nalazi u istom značenju kao i naziv spektrometrija,
što je posledica istorijskog razvoja spektrometrije i odomaćivanja pojma spektroskopija u engleskoj
literaturi. Počeci ove grane nauke zasnivaju se na posmatranju sunčevog spektra i spektra različitih
gasova. Prvi instrument koji je korišćen za ovu svrhu bio je spektroskop koji je konstruisao GR Kirhof i
korišćen u analizi sunčeve svetlosti. Termin spektroskopija se istorijski odnosio na granu nauke koja se
bavila svetlošću (tj. vidljivim zračenjem) razdvojenom na komponente, talasne dužine , koje čine
spektar. Spektar je, naravno, odigrao najvažniju ulogu u razvoju moderne atomske teorije. Dakle,
spektrometrija je svaki postupak za merenje spektra, odnosno intenziteta izdvojenih delova nekog
zračenja u zavisnosti od nekog njegovog svojstva, dok je spektroskopija grana fizike koja se bavi
posmatranjem, merenjem i tumačenjem spektra, tačnije proučavanje spektra pomoću spektroskopa [4].
Pod pojmom supstanca podrazumevamo atome, molekule, jone atoma ili molekule ili čvrste supstance.
Spektroskopija koristi apsorpciju, emisiju i rasejanje elektromagnetnog zračenja u svrhu kvalitativnog i
kvantitativnog ispitivanja supstanci i fizičkih procesa. Apsorpcija je proces u kome se energija svetlosti
(fotoni) prenosi na atom ili molekul, pobuđujući ga iz osnovnog stanja u pobuđeno stanje. Emisija je
proces kada se supstanca (atom ili molekul) zagreva do visoke temperature pomoću plamena ili
električnog pražnjenja, pri čemu se elektroni pobuđuju do višeg energetskog nivoa. Kasnije, njihov
povratak u osnovno stanje je praćen emisijom uglavnom toplotnog zračenja. Tokom razvoja nauke,
spektroskopija je, pored proučavanja svetlosti, u svoj domen uključila i druge vrste elektromagnetnog
zračenja kao što su rendgensko, ultraljubičasto, infracrveno, mikrotalasno i radiofrekventno zračenje.
Današnja primena termina spektroskopske metode proširena je na tehnike koje ne uključuju
elektromagnetno zračenje, kao što su akustična, masena i elektronska spektroskopija.

2.1. Elektromagnetno zračenje

Elektromagnetno zračenje je fizički fenomen prostiranja električnih i magnetnih talasa, odnosno fotona,
koji se kreću brzinom svetlosti i sadrže određenu količinu energije. Svojstva elektromagnetnog zračenja
su opisana korišćenjem klasičnog talasnog modela čiji su osnovni parametri talasna dužina (λ),
frekvencija (ʋ) i amplituda (A), koje se širi u vakuumu brzinom svetlosti (c) i prenosi energiju u obliku
svetlosti ili toplote.