3D modeliranje, jedan od najsloženijih oblika kompjuterske grafike, je proces kreiranja
matematičke reprezentacije bilo koje površine trodimenzionalnog objekta, čime se kreira 3D
model. Kroz proces 3D renderovanja, rezultirajući objekat se može prikazati kao 2D slika.
Korišćenjem 3D štampača kreirani model se može kreirati i kao pravi, fizički objekat.
Za kreiranje 3D modela koriste se 3D programi kao što su Blender, Maya, SolidVorks, Cinema
4D, SketchUp, Rhinoceros 3D, ZBrush i 3D Studio Mak.

Slika 1 – Primer 3D modela

3D modelovanje se postiže korišćenjem poligona koji stvaraju objekat, odnosno slaganjem
geometrijskih tela na način da poprimaju oblik likova ili prostora. Ako se određeni broj faktora
pravilno podesi, moguće je dobiti vrlo realistične predstave stvarnih objekata. U zavisnosti od
zahtevanog krajnjeg rezultata i raspoloživog vremena za kreiranje, korisnik bira tehnike i
metode modeliranja.
Modeliranje se može podeliti na ručno, u kome korisnik oblikuje svaki objekat pojedinačno, i
modeliranje koje koristi skeniranje za kreiranje 3D modela.
Pored animacije i stvarne izrade fizičkog 3D modela, prednost 3D modeliranja u odnosu na 2D
je kreiranje pogleda i preseka, detekcija grešaka, a model poseduje sve potrebne informacije za
kreiranje, proračun, analizu i simulaciju.

2.1 Poligonalno modelovanje

Poligonalno modelovanje se zasniva na povezivanju više tačaka (eng. vertices) 3D prostora sa
linijama koje čine poligonsku mrežu (eng. poligon mesh). Najmanji poligon se naziva trougao
- "tris". Većina današnjih 3D modela je napravljena kao teksturirani poligonalni modeli.
Poligonalno modeliranje koristi osnovne poligone kao što su kocka, konus ili cilindar.
Međutim, takvo modeliranje može aproksimirati zaobljene površine koristeći mnogo
poligona.

Slika 2 – Primer poligonalnog 3D modela

2.3 Subdivizijsko modeliranje

Modelovanje podele se odnosi na poligonalno modelovanje modela koji se kasnije prilagođava
stvarnom izgledu korišćenjem tehnike NURBS modeliranja kako bi se zaokružili oštri delovi
modela. Površine su definisane rekurzivno. Koncepti modeliranja mogu biti aproksimacija ili
interpolacija. Iako je aproksimacija zahtevnija, nudi više zaglađivanja ivica.

Slika 4 – Tehnika subdivizionalnog modeliranja