EVROPSKI UNIVERZITET BRČKO DISTRIKT
TEHNIČKI FAKULTET
GEODEZIJA
SEMINARSKI RAD
Fotogrametrija i daljinska detekcija
Tema: Senzori u daljinskoj detekciji
Mentor:
Student:
Prof.dr Mile Petrović
Elvis Muratovic
Brčko, decembar 2016
4
DALJINSKA DETEKCIJA
Daljinska detekcija predstavlja tehnologiju masovnog prikupljanja geoprostornih podataka
putem sistema koji nisu u direktnom fizičkom kontaktu sa ispitivanom pojavom ili objektom
(senzori na avionu, satelitu). Daljinska detekcija se koristi za potrebe izrade orto-foto planova i
karata na osnovu generisanih satelitskih snimaka za određeno područje, pri čemu se podaci
prikupljaju efikasno uz pregledno sagledavanje cjeline istraživanog prostora. Primjenjuje se za
potrebe prostornog planiranja, putnih pravaca i željezničkih pruga, dalekovoda, gasovoda, izrade
geoinformacionih sistema, za geološka, geofizička, ekološka i razna druga istraživanja.
Suština daljinske detekcije kao istraživačkog metoda može se jednostavno šematski prikazati
1. Postoji objekt koji se ispituje. U naukama o Zemlji ("geonauke"), među koje spadaju geologija,
geodezija, geografija itd., objekt je površina Zemlje.
2. Objekt zrači elektromagnetnu energiju. Ova energija može biti sopstvena, ili reflektovana.
Sopstvena energija je ona koju sam objekt poseduje i zrači. Reflektovana energija je energija
drugog izvora emitovana objektu, bilo iz prirodnog, bilo iz veštačkog izvora. Elektromagnetna
energija sadrži informacije o svojstvima objekta koji je zrači.
3. Elektromagnetnu energiju registruje uređaj koji se naziva senzor.
4. Senzor nosi platforma. Platforma, ili nosač senzora, treba da omogući senzoru sistematsku
registraciju elektromagnetne energije na većoj površini terena. Plaforma je, po pravilu,
pokretna.
5. Registrovanu elektromagnetnu energiju senzor daje u vidu zapisa. Zapis energije naziva se
opštim imenom snimak.
6. Snimak se proučava i na njemu se izdvajaju područja različitih svojstava. Uočavanje razlika u
svojstvima i izdvajanje pojedinih područja prema tim razlikama je analiza snimka.
7. Utvrđene razlike u svojstvima se objašnjavaju, tj. daje im se značenje sa aspekta discipline u
čije se svrhe metod i primjenjuje. Tumačenje razlika u svojstvima i određivanje njihovog
značenja naziva se interpretacija. Ona predstavlja najznačajniji, ali i najspekulativniji element
u procesu daljinske detekcije.
8. Rezultat interpretacije i konačni produkt primjene metoda daljinske detekcije je podatak. On,
po pravilu, predstavlja novinu u odnosu na podatke prikupljene drugim metodima istraživanja.
5
Princip daljinske detekcije
Pri realizaciji sistema daljinske detekcije jasno se može definisati nekoliko direktno povezanih
elemenata. U geonaukama, objekat je fizička površina Zemlje. Objekat zrači elektromagnetnu
energiju, koja nosi informacije o njegovim osobinama. Energija može biti sopstvena i reflektovana,
koja je saopštena objektu iz prirodnog ili nekog veštačkog izvora. Tu energiju registruje senzor,
koji se u najvećem broju slučajeva nalazi na pokretnoj platformi (kosmička, aero ili terestrička). Na
osnovu složenog elektronskog sklopa senzora, registrovani signal prevodi se u oblik pogodan za
obradu, odnosno nastaje odgovarajući snimak u digitalnom ili analognom obliku. Potom sledi
analiza snimljenog područja, interpretacija rezultatata, i naposletku nastaje upotrebljiva
informacija (podatak) o snimljenom sadržaju. Ta informacija najčešće obuhvata saznanje o vrsti,
granicama prostiranja i intenzitetu registrovanog fenomena. Princip daljinske detekcije se
jednostavno može sagledati na osnovu slike 1. na kojoj se uočavaju pomenuti elementi. 1.2.
Elementi
Slika 1
:
Prikaz principa daljinske detekcije
Elementi daljinske detekcije
U procesu daljinske detekcije učestvuje osam elemenata: objekt, elektromagnetna energija,
senzor, platforma, snimak, analiza, interpretacija i podatak. Svaki od njih ima svoje specifičnosti.
Za razumevanje i primenu metoda daljinske detekcije neophodno je njihovo detaljnije poznavanje.
