Ovaj uređaj je samo nešto malo veći od klasičnog flopi diska od 3 ½ inča, a uobičajeni
kapaciteti su 100 MB i 250 MB. Zip disk koristi napredniji način pozicioniranja glave u
odnosu na flopy disk, i takav način se koristi i kod hard diska. Zip drive moze čitati i pisati
isključivo Zip diskete. Zip diskovi se javljaju u internom, ili eksternom obliku sa SCSI
interfejsom za PC i za MAC računare kao eksterni modeli koji se priključuju na USB, ili
paralelni port, ili kao interni modeli koji se priključuju na IDE sabirnicu PC-a.

Brzina Zip drajva je, kratko rečeno, očekivana: daleko je sporiji od hard diska, ali je

njegovo vrijeme pristupa od 29ms i brzina prenosa od 1, 25 MB/s sasvim približna CD-ROM
drajvu. Ako se, međutim, uporedi sa nekim drugim beck-up uređajem slične cijene (npr.
strimerom), vidjeće se da je brzina fantastična. Loše osobine Zip diska su: izuzetna
osjetljivost na aerozagadjenja i duvanski dim, ne smije biti u blizini uređaja koji generišu
neko elektromagnetno polje i mora da se čuva na normalnoj temperaturi (10 do 20 stepeni).
Zip disk predstavlja alternativu za prenos manje količine sa jednog PC-a na drugi kada LAN
nije dostupan.

Slika 4.

Zip drive

Slika 5.

Zip disk

3. MAGNETNA TRAKA

Tape Drive je, pored flopi i hard diska, jedino izmjenjivo skladište koje se koristi na PC-

u od samog početka. Nekoliko najranijih PC modela je koristilo audio kasetofone za smještaj
podataka. Audio kasetofoni su veoma brzo zamijenjeni uređajima specijalno dizajniranim za
zapis digitalnih podataka, koji su radili mnogo bolje. Novi uređaji su koristili drugačiji sistem
kodiranja podataka, tako što su informaciju upisivali u obliku namagnetisanog regiona na
traci. Podatak je očitavan dok je traka prolazila iznad glave za čitanje. Ovi uređaji su prošli
kroz nekoliko generacija poboljšanja, sve do digitalne audio trake (DAT), širine 4mm u DDS
(Digital Data Stories) uređajima, koji danas predstavljaju standard. Ove uređaje danas pravi
veliki broj firmi, uključujući Seagate i Hewlett-Packard , pri čemu kapacitet jedne trake
(ketridža) dostiže 40 GB.

Magnetna traka predstavlja sekvencijalni uređaj (sekvencijalni pristup podataka-traka se

mora podpuno premotati od početka kotura, ili kasete sve do mesta gdje je usnimljen željeni
podatak; ukoliko je potrebno upisati nešto na traku, ponovo slijedi premotavanje čitavog
dijela koji je ranije nasnimljen, prije nego što se počne upis novih podataka), tako da je
najpogodnija kada je potrebno učitati, ili upisati veliku količinu informacija odjednom,bez
potrebe za čestim ponovnim pristupom. Kreiranje rezervne kopije hard diska (back-up)
predstavlja tipičan primer. Ukoliko su kontrolor trake, jedinica trake i PC ispravno podešeni,
tok podataka je neprekidan, odnosno podaci idu u »toku« (stream) sa hard diska na traku, bez
potrebe za zaustavljanjem trake sve do kraja prenosa.

Radne karakteristike jedinica trake su veoma različite, tako da je i softver koji ih pokreće

sasvim drugačiji u odnosu na onaj koji je namijenjen hard diskovima. U poslednje vrijeme se
pojavljuju i proizvodi sa upravljačkim programima drajvera (softverom koji upravlja
komunikacijom sa jedinicom trake) koji emuliraju diskovi. Najveće PC konfiguracije, sa
diskovima od po nekoliko desetina gigabajta, najčešće su korisnici arhiva na trakama. Ovi
sistemi posjeduju više ketridža i jedan, ili nekoliko pogonskih uređaja, zajedno sa uređajem
za automatsko postavljanje trake u uređaj i njeno vađenje. Pomoću ovih uređaja je moguće
uskladištiti nekoliko terabajta (hiljada gigabajta) podataka. Realno, danas postoji malo
alternativnih rešenja za skladištenje ovolike količine podataka.

Slika 6.

Magnetna traka

Slika 7. Magnetna trakaSlika 8. VHS i Audio trake