Univerzitet u Novom Pazaru
Seminarski rad iz opšte istorije prava i države
Arapska država i prvi islamski kalifati
Profesor dr Nebojša Teofilović
Student: Marko Aleksic
2
Sadržaj:
1.Uvod.........................................................................................
3
2.Pojava islama............................................................................
5
3.Nastanak Arapske države.........................................................
6
4.Arapska kultura........................................................................
7
5.Prorok.......................................................................................
8
6.Kuran i Hadis............................................................................
9
7.Pet sutpova islama.................................................................
11
8.Literatura……………………………………………………………………………
12
4
kršćanskim Arapima uzgajaju se svinje i jede se svinjsko meso, dok ga u drugim
krajevima ni kršćani ne jedu.
Muslimanski Arapi, kao ni Židovi, svinjetinu ne jedu, ovčetina je zato česta. U Libiji
je poznato nacionalno jelo kus-kus, priprema se s ovčetinom i ribom i raznim
povrćem. Umjesto masti Arapi koriste maslinovo ulje, a kolači se često prave od
meda. Svaki Arapin-musliman trebao bi barem jednom u životu otići nahadž u
Meku.
Kulturni identitet Arapa nije samo islam. Mnogi Arapi u Palestini samo se
izjašnjavaju kao muslimani, iako ne žive po zahtjevima Kur'ana.Alkohol, značajan
simbol zapadnjačke kulture prisutan je i kod nekih Arapa koji ga proizvode za
svoje vlastite potrebe, o čemu postoje i pisani dokazi iz razdoblja prije islama.
Postoje dokazi o proizvodnji araka (koji je i danas vrlo raširen), kao i o proizvodnji
vina (koje se danas proizvodi u mnogo manjoj mjeri). Jedini alkohol koji je simbol
zapada, a koji se, npr., proizvodi na Zapadnoj obali je pivo. Drugo sve je domaće i
pripada arapskoj kulturi.Tako se u vodenu lulu (nargilu) odavno dodavao arak u
vodu, što je pojačavalo opojno djelovanje.Naravno, s time su nastavili samo Arapi
kršćani (muslimani to obično neće činiti javno). Što se tiče postotaka, premda su
postotkom u Palestini malobrojni, utjecaj je kršćanskih Arapa na ostatak
arapskoga društva mnogo veći, već i zbog toga što imaju više škole i više novca.
Usto, kršćanski su Arapi i tradicionalni i nekoć (u Palestini do 1948., ponegdje i do
današnjeg dana) pretežni stanovnici gradova. Slično je i u Siriji i Iraku (u te dvije
zemlje upravo su kršćanski Arapi izmislili stranke BAAS i BATH, kao stranke
ljevičarskog usmjerenja, kako bi se zaštitili u većinskom muslimanskom
okruženju). Arapski kršćani u mnogočemu diktiraju i kulturno usmjerenje čitavog
arapskog društva. Tako u krajevima gdje ima više kršćana (Libanon, gradovi
Zapadne obale, Sirija, Jordan) i muslimanski Arapi prihvaćaju mnoge njihove
običaje ili se odriču nekih svojih (npr. u tim zemljama manje muslimanki pokriva
glavu). Islam nije jedino kulturološko određenje Arapa, a pogotovo ne na Bliskom
istoku. Glavno kulturološko određenja Arapa na Bliskom istoku upravo je religijska
raznolikost. Zato nije korektno određivati Arape religijskom odrednicom i to još
tako.
