2
1. UVOD
Zemljište je najveċi i najznačajniji prirodni resurs čovječanstva. Nažalost,
pretjeranim i neodgovornim korištenjem ovog resursa, dolazi do snižavanja njegove
produktivnosti i degradacije. U procesu degradacije zemljišta promjene teku postepeno i
neprimijetno, barem u životu jedne ljudske generacije, što smanjuje potrebnu pažnju i
odlaže pravovremeno preduzimanje mjera za zaustavljanje destruktivnih procesa. Zbog
toga briga o zemljišnim resursima, njegovim prirodnim bogastvima i biološkoj
raznovrsnosti sve više zaokuplja širi krug populacije, a ne samo one koji se bave
poljoprivredom te sve više postaje odgovornost cjelokupne ljudske zajednice.
Danas je ishrana bilja u širem smislu dio fiziologije bilja jer izučava ishranu
poljoprivrednih biljnih vrsta na poljoprivrednim i prirodnim staništima u odnosu na visinu
i kvalitet prinosa. Pored fizioloških procesa i funkcija hemijskih elemenata u živoj
materiji, istražuju se i svi procesi fizičke, hemijske, fiziološke i biohemijske prirode, koji u
interakciji zemljišta i biljke utiču na usvajanje hranjivih materija, njihovo premiještanje i
raspodjelu u biljci, rast, razvoj i stvaranje organske materije-prinosa.
Šesnaest hemijskih elemenata je označeno kao važnih za rast i razvoj biljaka.
Oni su podijeljeni u dvije grupe: mineralni elementi koji se nalaze u zemljištu, rastvaraju
se u vodi i apsorbuju korjenom biljke i elementi (C, O, H) koji se dobijaju iz vode i
ugljendioksida.
Prihrana osigurava poljoprivrednim usjevima ishranu biogenim elementima, kojih
u zemljištu nema dovoljno za postizanje visokih i stabilnih prinosa. Utvrđeno je da se
prinosi usjeva većine biljaka povećavaju linearno sa količinom đubriva koja se
apsorbuje.
