vidova saobraćaja. Ovi vidovi saobraćaja imaju zajedničke karakteristike rukovanja
teretom ili preusmeravanja putnika (presedanje) prilikom premještanja sa jednog na drugi
vid za vrijeme trajanja prijevoza od polazišta do odredišta.



Multimodalna transportna mreža

– svi vidovi saobraćaja povezuju polazišta i odredišta.

Iako je moguć intermodalni transport, on ne mora nužno da se dešava.

Na Slici 1. su prikazane dvije
alternative distribucije tereta. Na lijevoj
strani je prikazana standardna

od tačke

do tačke

multimodalna mreža gdje su

polazišta (A, B i C) nezavisno jedna od
druge povezane sa dolazištima (D, E i
F). U ovom slučaju su korišćena dva
vida saobraćaja i to drumski i
željeznički.

Na desnoj strani je prikazana intermodalna integrisana mreža. U ovom slučaju teret, koji treba
da se dostavi iz tačaka A, B i C u tačke D, E i F, se predhodno dostavlja u
željeznički terminal gdje se vrši njegov pretovar i konsolidacija. Poslije toga se
teret željeznicom transportuje do novog željezničkog terminala (koji se nalazi u blizini tačaka
D, E i F), gdje se dalje roba ponovo pretovara i otprema u dolazišta D, E i F. Efikasnost
ovakve mreže najviše zavisi od mogućnosti pretovara u transportnim terminalima.

Ograničenja intermodalnosti potiču od faktora kao što su: prostor, vrijeme, vid saobraćaja,
izgled mreže, broj čvorova i veza, tip i karakteristika vozila i terminala. Intermodalnost se
može shvatiti kao promjena sa jednog vida na drugi vid saobraćaja. Faktori koji utiču na
organizaciju intermodalnosti su:



osobine i količina robe koja se transportuje;



vid saobraćaja koji se koristi;



polazište i odredište;



troškovi i vrijeme trajanja transporta;



vrijednost robe i u učestalost prijevoza.

U poslednjih četrdeset godina veliki napori su uloženi da se kroz intermodalizam integrišu
(sjedine) razdvojeni transportni sistemi. Dakle, u intermodalnom transportnom lancu se
koriste najmanje dva različita vida saobraćaja na putovanju od polazišta do odredišta.