OBLIGACIONI ODNOS - ALMEDIN
4
2.POJAM OBLIGACIONOG PRAVA
Obligaciono pravo nije jedini termin koji se koristi da bi se označila određena prava i obaveze
subjekata potraživanja, u nauci su poznati nazivi : „obavezno pravo“, „dugovinsko pravo“,
„tražbeno pravo“, i dr. Obligaciono pravo je dio građanskog prava i može se definisati u
objektivnom i subjetivnom smislu. Obligaciono pravo u objektivnom smislu predstavlja skup
pravnih normi kojima se regulisu obligacioni odnosi između određenih subjekata, odnosno
prelaz dobara iz imovine jednog u imovinu drugog lica.
Obligaciono pravo u subjektivnom smislu je ovlascenje ili pravo određenog pojedinca
(poverilac, – creditor) da od drugog lica (dužnik – debitor) zahteva određeno ponašanje.
Povjerilac svoje pravo može ostvariti i prinudnim putem, ako je to potrebno.
Subjekat obligacionog prava je slobodan da se služi svojim pravom.
1
2.1.Historijski razvoj obligacije
Obligacija potiče od latinske reči obligatio što znači obveza ili obaveza, a korenje vuče od
glagola
obligare
što
znači
vezati,
obvezati,
zavezati.
U
modernim
pravima
preuzet
je
iz
rimskog
prava.
Obligacija je pravni odnos između dvije određene strane na osnovu kojeg je jedna strana
(povjerilac, kreditor) ovlascena od druge strane (dužnik, debitor) zahtijevati određeno
davanje, činjenje, uzdržavanje od nečega što bi inače imala pravo činiti ili trpljenje, a druga
strana je obavezna to ispuniti.
2
U razvijenijem stadiju rimskog prava obaveze se dijele na
obaveze iz kontrakata (obligationes ex conctractus) i obaveze iz delikata (obligationes ex
delicto). U Justinijanovim institucijama obaveza je definisana kao pravna obaveza po kojoj je
neko prisiljen da nešto ispuni prema pravnim normama države.
1
Konjević, I., 2010, Predmeti obligacionog prava, magistarski rad, Pravni fakultet Univerzitet u Sarajevu,
Sarajevo
2
Obligaciono pravo, 2009, Obvezno/Obligaciono pravo dostupno na
http://www.pravobih.com/index.php?
option=com_agora&task=topic&id=1121&Itemid=62
(20.11.2020.)
