lučenja insulina (insulinopenije). U vreme postavljanje dijagnoze, pacijenti već imaju izražene
znake bolesti, povećanje koncetracije glukoze u krvi i druge metaboličke poremećaje. Bez
terapije insulinom, poremećaj metabolizma se progresivno pogoršava i dovodi do smrti.
Davanjem insulina može da se postigne zadovoljavajuća kontrola koncetracija glukoze u krvi,
ali se ipak kod mnogih pacijenata vremenom javljaju hronične komplikacije, kao što su:

• Oštećenje mrežnjače oka (retinopatija)

• Oboljenje nerava (neuropatija)

• Bubrega (nefropatija)

• Krvnih sudova (angiopatija).

Tip II

(

insulin-nezavisni diabetes mellitus

). Kod pacijenata sa tipom II dijabetesa,

koncetracija insulina u plazmi moze da bude niska (retko), normalna ili povećana. Kod većine
pacijenata, nivo insulina je nesto veći od normalnog, ali ipak nedovoljno da održi normalnu
koncetraciju glukoze u krvi. Prema tome, za razliku od tipa I, većina pacijenata sa tipom II
diabetes mellitusa ima relativni nedostatak aktivnosti insulina, odnosno rezistenciju na
insulin. Ova rezistencija može da bude rezultat smanjenog broja funkcionalnih insulinskih
receptora, ili poremećaja nekog od procesa koji se normalno odvijaju posle vezivanja insulina
za receptore.

Insulin-nezavisni DM je najčešći tip dijabetesa, sa zastupljenošću od oko 80-90% od ukupnog
broja dijabetičara.

Gestacioni dijabetes

je oblik šećerne bolesti, koji nastaje usled neadekvatne sekrecije

insulina i produkcije hormona posteljice koji blokiraju njegovo dejstvo. Javlja se tokom
trudnoće i dijagnostifikuje se uglavnom posle 24. nedelje trudnoće, mada može i ranije.
Obično se povlači šest nedelja nakon porođaja, jer mu je glavni uzrok upravo trudnoća. Iako
je prolazan, ovaj tip šećerne bolesti može da ugrozi zdravlje fetusa ili majke, a kod 20-50%
žena sa ovim oboljenjem kasnije u životu se javlja dijabetes tip 2.