     Postoje tri osnovna pristupa lečenju kancera – hirurška ekscizija, zračenje i
hemioterapija, a uloga pojedinačnih pristupa zavisi od tipa i  stadijuma razvoja
tumora.   Hemioterapija   može   da   se   koristi   samostalno   ili   kao   dodatak   nekom
drugom obliku lečenja.

Većina antikancerskih lekova koji se primenjuju, deluju antiproliferativno –
većina ošteti DNK i tako inicira apoptozu. Oni istovremeno deluju i na normalne
ćelije koje se brzo dele i tako oštećuju koštanu srž, usporavaju zarastanje rana,
usporavaju rast, uzrokuju sterilitet, alopeciju, a mogu biti i teratogeni. Većina
uzrokuje mučninu i povraćanje.

Osnovni antikancerski lekovi se mogu podeliti u nekoliko opštih kategorija:

1. Citotoksični lekovi u koje spadaju :

- alkilirajući agensi i slične supstance, koji deluju stvaranjem kovalentnih

veza sa DNK i tak sprečavaju njenu replikaciju;

- antimetaboliti, koji blokiraju ili ometaju jedan ili više metaboličkih

puteva uključenih u sintezu DNK;

- citotoksični antibiotici, tj.supstance poreklom iz mikroorganizama koje

sprečavaju deobu ćelije sisara;

- derivati biljaka (vinka alkaloidi, taksani, kampotecini), većina deluje na

funkciju mikrotubula i stvaranje deobnog vretena.

2. Hormoni – od kojih su najvažniji steroidi, posebno glikokortikoidi, estrogeni

i androgeni, i lekovi koji suprimiraju sekreciju hormona ili antagonizuju
delovanje hormona.